Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Σχετικά με το τραγικό συμβάν στο ΨΝΑ Δαφνί

 
Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση


ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΓΙΚΟ ΣΥΜΒΑΝ ΣΤΟ ΔΑΦΝΙ

Χωρίς να πάρει την δημοσιότητα (συνήθως κατασκευασμένη γιατί «πουλάει») που παίρνουν άλλα αντίστοιχα, ή πολύ μικρότερης σημασίας συμβάντα, πέρασε το τραγικό συμβάν του θανάτου που προκάλεσε, την περασμένη Κυριακή, 17 Μαΐου, νοσηλευόμενος σε τμήμα εισαγωγών του ΨΝΑ (Δαφνί) σε άλλον νοσηλευόμενο στον ίδιο θάλαμο με αυτόν. Κι΄ όμως, το συμβάν αυτό ήταν τουλάχιστον αντίστοιχης σοβαρότητας (αν όχι πιο σοβαρό), πχ, με αυτό που υπερπροβλήθηκε και έγινε γνωστό ως υπόθεση της «μικρής Άννυ». Αλλά, προφανώς, δεν υπήρχε, εν προκειμένω, το κατάλληλο υλικό για την κατασκευή του θεάματος που θα έτρεφε τον ρατσισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό : επρόκειτο για «δυο τρελούς», «μέσα στο ψυχιατρείο» (αυτό το «μέσα» έχει τη σημασία του, δεν ήταν έξω, «δίπλα μας»), που ο ένας σκότωσε τον άλλο. Και μάλιστα, όπως τονιζόταν, και οι δυο «βαρέως πάσχοντες», έτσι ώστε να μειώνεται το αξιακό βάρος της απώλειας.

Κι΄ όμως, το συμβάν αυτό δεν πρέπει να περάσει και να ξεχαστεί μέσα από την ένθεν κακείθεν συμφωνία για την ταχεία, διεκπεραιωτικού χαρακτήρα διερεύνησή του και την ένοχη σιωπή γύρω από τους πραγματικούς λόγους που το έκαναν δυνατό να συμβεί.

Ήταν και οι δυο μηχανικά καθηλωμένοι, το θύμα 8 μέρες συνεχώς από την ημέρα της εισαγωγής του, ενώ ο «θύτης», με συνεχείς, διαδοχικές καθηλώσεις από 6μήνου και δεμένος από το ένα χέρι εκείνη τη μέρα, είχε καταφέρει να λυθεί και να εκτονώσει την συσσωρευμένη απελπισία και οργή του με τον πιο τυφλό τρόπο πάνω σ΄ έναν ανυπεράσπιστο συν-νοσηλευόμενο – ο οποίος, πιθανόν, αν δεν ήταν δεμένος, θα μπορούσε να αμυνθεί. Άλλωστε το φονικό αναφέρεται ότι έγινε με ένα κουτάλι, ενώ υπήρχαν και άλλοι, μη καθηλωμένοι νοσηλευόμενοι στον ίδιο θάλαμο.

Είναι σίγουρο, ότι, όπως πάντα συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θα μάθουμε ποτέ την πλήρη αλήθεια (την ιστορία του προσώπου, τις εμπειρίες, την φωνή που εξέπεμπε, το πόσο και πώς αυτή ακούστηκε, ή αγνοήθηκε και απλώς ήταν αντικείμενο ελέγχου και εξάλειψης, τις απαντήσεις που διαδοχικά είχε πάρει, ή δεν είχε πάρει) παρά μόνο το βολικό και απαλλακτικό των πάντων στρογγύλεμα των γεγονότων που ως συνήθως αφηγούνται άμεσα εμπλεκόμενοι και θεσμικές εξουσίες : ο, όπως πάντα, «επικίνδυνος» και «δύσκολος» ασθενής, για τον οποίο, και πάλι όπως πάντα, δεν υπήρχε άλλη προσέγγιση από τον μονόδρομο του ψυχοφάρμακου και το δέσιμο και που, καθώς δεν τον «έπιαναν» τα φάρμακα (το σύνηθες αδιέξοδο του κάθε μονόδρομου), είχε ζητηθεί, όπως πάντα, να μεταφερθεί αλλού, σε άλλη δομή.

Η απάντηση στο αίτημα της αποπομπής για «όπου αλλού», ήταν, από πλευράς του «πραγματογνώμονα» του ακόμα παραμένοντος Διοικητή του ΨΝΑ Π. Θεοδωράκη (του γνωστού «παιδιού του Αδωνι» και εντεταλμένου νεοφιλελεύθερου, μνημονιακού κατεδαφιστή του ψυχιατρείου), μια «ειδική δομή»: εννοώντας άραγε, με αυτή την γνωστή ορολογία της απόρριψης των ιδιαίτερων αναγκών του πάσχοντος υποκειμένου, μιαν απομόνωση (λευκό κελί), ή το δικαστικό ψυχιατρείο/φυλακή, που ήταν προεκλογικά στα σκαριά, αλλά δεν έπαψε ποτέ να επιδιώκεται από την ψυχιατρική κοινότητα;

Οι καταγγελίες από την μεριά των θεσμικών συνδικαλιστών είναι, όπως πάντα, αμυντικού χαρακτήρα και επικεντρώνουν στο αναντίρρητο γεγονός της αποψίλωσης του νοσοκομείου από προσωπικό και στην κάτω των ορίων ασφαλείας λειτουργία του.

Ωστόσο, η επείγουσα ανάγκη για μαζικές προσλήψεις προσωπικού όλων των ειδικοτήτων στο ΨΝΑ και σε όλη την Ψυχική Υγεία δεν θα έλυνε, καθεαυτή, το ζήτημα της δομικής βαρβαρότητας του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος, εντός ή εκτός του ψυχιατρείου (καθώς η κατάσταση είναι απολύτως όμοια, κατασταλτική και αντιθεραπευτική, και στα γενικά νοσοκομεία), που προϋπήρχε της κρίσης, με την ανέκαθεν παροιμιώδη φτώχεια των θεραπευτικών επιλογών του, με την απλοποιητική του προσέγγιση απέναντι στην πολυπλοκότητα της ψυχικής οδύνης, την αδυναμία του να την ‘διαβάσει’ ως κάτι πέρα από συμπτώματα και αφηρημένες διαγνωστικές κατηγορίες, ως βιώματα του υποκειμένου που μπορούν και πρέπει να τύχουν μια ριζικά διαφορετικής ανάγνωσης, κατανόησης και απάντησης, όχι μέσα από τον έλεγχο συμπτωμάτων, αλλά μέσα από την ανάπτυξη σφαιρικών, πολύπλοκων θεραπευτικών προγραμμάτων, πρακτικών και υπηρεσιών, που ν΄ ανταποκρίνονται στην πολυπλοκότητα του «αντικειμένου» τους, που είναι το πάσχων υποκείμενο, υποκείμενο οδύνης, αλλά και δικαιωμάτων. Σε αυτό άλλωστε θα συνίστατο η «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» αν, έστω και κατ΄ ελάχιστον, είχε ποτέ υπάρξει.

Η εγγενής βία του κυρίαρχου ψυχιατρικού θεσμού, το αυτονόητο των μηχανικών καθηλώσεων, οι κλειδωμένες πόρτες, ο μονόδρομος του ψυχοφάρμακου κοκ, έγκειται ακριβώς σε αυτή την απλοποιητική απάντηση στην πολυπλοκότητα του ψυχικού πόνου. Η κατασκευή του «επικίνδυνου ψυχασθενή» είναι προϊόν αυτής ακριβώς της απλοποητικής κατασταλτικής προσέγγισης, με τη αναγωγή των όρων, που συνιστούν μιαν «επικίνδυνη κατάσταση», στο άτομο, στις ιδιότητές του, στην αρρώστια του κλπ. Πράγμα που αποτελεί την δικαιολογία για περαιτέρω καταστολή αυτού που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε, όντας ανίκανο να κατανοήσει και ν΄ αντιμετωπίσει το πρόβλημα διαφορετικά, καταλήγοντας, έτσι, στο αίτημα για περαιτέρω εξοβελισμό της «δυσκολίας» σε «ειδικές δομές».

Αυτές, από τη στιγμή που θα γίνουν, θα είναι «ανοικτές» για τον εγκλεισμό όλων όσων θα οριστούν, και με ποια κριτήρια, ως «δύσκολοι», «επικίνδυνοι», που δεν τους «πιάνουν» τα φάρμακα, ως «βαρέως πάσχοντες», ως «επικίνδυνοι», χωρίς καν να έχουν ακόμα διαπράξει κάτι, αλλά ωθώντας τους διαρκώς σε υπαρξιακούς και ιδρυματικούς όρους να διαπράξουν. Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε ότι η πρώτη μονάδα «υψίστης ασφαλείας», πριν από τις φυλακές, δοκιμάστηκε και λειτουργεί εδώ και χρόνια στο Δαφνί, για τον ασθενή Δ, σε ένα δωμάτιο απομόνωσης, όπου τον  επιτηρούν από μια οπή στον τοίχο, χωρίς να έρχεται σε επαφή με κανέναν και χωρίς κανένα εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο.

Το ζήτημα, εν προκειμένω, δεν είναι η άρνηση ότι υπάρχουν «δύσκολες περιπτώσεις», αλλά το πώς αυτές κατανοούνται, πώς «κατασκευάζονται» και ποιες είναι οι εναλλακτικές προσεγγίσεις και απαντήσεις. Πίσω από τις δράσεις, τις πράξεις, τις ενέργειες των υποκειμένων με τα όποια  προβλήματα ψυχικής υγείας και υπό καθεστώς εγκλεισμού, είναι (πέραν των κυρίαρχων κοινωνικών σχέσεων και ως εντολοδόχος αυτών) ένα ολόκληρο σύστημα, ο τρόπος λειτουργίας του ψυχιατρικού θεσμού, που οριοθετεί, επιβάλλει, ελέγχει, στερεί, ματαιώνει, ρυθμίζει τον χώρο, τον χρόνο και τις ανάγκες των εγκλείστων, τροφοδοτώντας, ή και παράγοντας (με άνωθεν συμπεριφορές, στάσεις, πρακτικές) εκρήξεις, ξεσπάσματα, βία απέναντι στην βία που κάποιος βιώνει, υφίσταται, κλπ. Το έγκλημα είναι ο θεσμός, όχι ο ασθενής εντός αυτού και υπό την «καταπιεστική προστασία» του.

Είναι αυτή η πάγια κουλτούρα και πρακτική της πλειονότητας της ψυχιατρικής κοινότητας που έρχεται να συναντηθεί με τις διαλυτικές επιπτώσεις των διαδοχικών μνημονίων και της απεξάρθρωσης των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας και του Κράτους Πρόνοιας. Οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί, εγκυμονούν τραγικά συμβάντα, όπως αυτό της περασμένης Κυριακής, συμβάντα κραυγαλέα, που θα γίνονται «ακουστά» εκτός των τειχών. Συμβάντα που, αν πραγματικά «ακουστούν», μιλούν, ακόμα και γι΄ αυτούς που «δεν ξέρουν», για την καθημερινή τραγωδία που επιτελείται στο εσωτερικό των μονάδων ψυχικής υγείας, για τα συμβάντα που «δεν ακούγονται», με την απάλειψη και των τελευταίων ιχνών θεραπευτικότητας και το βούλιαγμα της λειτουργίας των μονάδων σε έναν αργό, καθημερινό θάνατο - με τους ασθενείς ανάμεσα στο γρήγορο εξιτήριο και στην απλή εναπόθεση εντός και το προσωπικό σε μιαν αμετάστρεπτη εξάντληση, που το ωθεί, όλο και πιο πολύ, σε μιαν απλώς διεκπεραιωτική λειτουργία και στην απέναντι, από τους ασθενείς, όχθη.

Γι΄ αυτό ηχεί ως ασεβής διακωμώδηση της σοβαρότητας της κατάστασης, στην οποία έχει περιέλθει η Ψυχική Υγεία, το φραστικό συμπλήρωμα της υπουργικής ανακοίνωσης στο πόρισμα Θεοδωράκη, το οποίο αποδέχεται ασυζητητί, προσθέτοντας ‘λέξεις’ για «επανασχεδιασμό της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης», «πρωτοβάθμια φροντίδα και πρόληψη που θα συμβάλλουν στην αποτροπή τέτοιων περιστατικών» (!!!), «κατευθυντήριες οδηγίες για τον τρόπο περίθαλψης» στα τμήματα εισαγωγών (προς Θεού, πριν το κάνετε, πείτε μας από πού θα πάρετε τις σοφές συμβουλές, από ποια ψυχιατρική τρόικα).

Αλλά δεν έμειναν στην ανακοίνωση αυτή. Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας Α. Ξανθός έσπευσε να υιοθετήσει και να κάνει πλήρως αποδεκτή την πρόταση από τους ψυχιάτρους του πολιτικού του χώρου για την προώθηση της κατασταλτικής και τιμωρητικής πρακτικής των απομονώσεων και των «ειδικών δομών» για τα «δύσκολα περιστατικά» (βλ. δηλώσεις του στο Capital). Πόσο «αριστερή» είναι, και στην Ψυχική Υγεία, μια κυβέρνηση που, ελαφρά τη καρδία, διακηρύσσει την προώθηση δομών για περιστατικά «διαβαθμισμένης» «βαρύτητας» και «επικινδυνότητας»; Αυτή είναι η «μεταρρύθμιση» του Σύριζα; Τα «λευκά κελιά» και τα κλειδωμένα τμήματα για «βαριά περιστατικά» εντός των τμημάτων εισαγωγών (ή και εκτός, δεν έχει σημασία) που έχουν προταθεί εδώ και πολύ καιρό από τις πιο συντηρητικές συνιστώσες της ψυχιατρικής κοινότητας; Και εδώ, λοιπόν, μια «αριστερά» που, πιο δεξιά δεν γίνεται….

Κι όλα αυτά ύστερα από σχεδόν τέσσερις μήνες της νέας κυβέρνησης, που το Υπουργείο δεν είχε πει κουβέντα για την Ψυχική Υγεία, έχοντάς την πλήρως εγκαταλειμμένη και τώρα, με αφορμή το τραγικό συμβάν στο ΨΝΑ, να βγαίνει και να δηλώνει προθέσεις για μια πολιτική προς την πιο αντιδραστική κατεύθυνση.

Είναι επείγουσα ανάγκη να υπάρξει αντίδραση, κινητοποίηση και διεκδίκηση από όλους τους εμπλεκόμενους στην Ψυχική Υγεία, άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, οικογένειες, λειτουργούς/εργαζόμενους, κινήματα.

Η διεκδίκηση άμεσων απαντήσεων στην διάλυση της ψυχικής υγείας δεν μπορεί και δεν πρέπει να αποσυνδεθεί από την έμπρακτη αμφισβήτηση της κυρίαρχης ψυχιατρικής, της κουλτούρας της και των πρακτικών της.

21/5/2015



Διαβάστε τα παρακάτω σχετικά άρθρα:


 

Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

26 Μαίου 2015: Κάλεσμα σε συνάντηση των εργαζόμενων και απολυμένων στην Ψυχική Υγεία

 
Πρωτοβουλία Εργαζόμενων και Απολυμένων στην Ψυχική Υγεία

Κάλεσμα σε συνάντηση των εργαζόμενων / απολυμένων
στην Ψυχική Υγεία

26 Μαΐου 2015, ώρα 6.00μμ, στο Ε.Κ.Α.
 

Συνάδελφοι / συναδέλφισσες,

Όπως γνωρίζετε, η Πρωτοβουλία Εργαζόμενων και Απολυμένων στην Ψυχική Υγεία έχει ξεκινήσει μια προσπάθεια ενημέρωσης της πολιτικής ηγεσίας και των αρμοδίων του Υπουργείου Υγείας για τα χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι και οι λήπτες στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης που λειτουργούν από φορείς ΝΠΙΔ (ΜΚΟ) και εποπτεύονται / χρηματοδοτούνται από το Υπουργείο Υγείας.

Αρχικά, στις 27 Φεβρουαρίου 2015, δημοσιοποιήσαμε και αποστείλαμε στο Υπουργείο Υγείας μια ανοιχτή επιστολή στην οποία περιγράφαμε τα προβλήματα και τα αιτήματα που υπάρχουν διαχρονικά στο χώρο της Ψυχικής Υγείας και έχουν οξυνθεί κατά τα τελευταία πέντε “μνημονιακά” χρόνια. Σ’ αυτή την επιστολή, την οποία συνυπέγραψαν 74 εργαζόμενοι, απολυμένοι και πρώην συνδικαλιστές από το χώρο της Ψυχικής Υγείας, καλούσαμε το Υπουργείο να τηρήσει τόσο τις δεσμεύσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι συμπαραστάθηκαν τα προηγούμενα χρόνια στους αγώνες και τις κινητοποιήσεις μας, όσο και το επίσημο προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις 3 Απριλίου 2015 εργαζόμενοι και απολυμένοι στην Ψυχική Υγεία, εκπρόσωποι σωματείων και πρώην συνδικαλιστές πραγματοποιήσαμε μια πρώτη συνάντηση με τον αναπληρωτή Υπουργό Υγείας κ. Ανδρέα Ξανθό για να τον ενημερώσουμε και να του εξηγήσουμε αναλυτικά τα προβλήματα και τα αιτήματά μας. Για τη συνάντηση αυτή δημοσιοποιήσαμε ένα σύντομο ενημερωτικό κείμενο.

Στις 5 Μαΐου 2015 πραγματοποιήσαμε τη δεύτερη συνάντησή μας στο Υπουργείο Υγείας, αυτή τη φορά με τον ειδικό σύμβουλο του κ. Ανδρέα Ξανθού για την Ψυχική Υγεία, κ. Θωμά Υφαντή, ζητώντας (και πάλι) από τους αρμόδιους να πάρουν άμεσα πρωτοβουλίες για να δώσουν μια ανάσα στους εργαζόμενους και λήπτες των Μονάδων και να ορίσουν ένα χρονοδιάγραμμα για να αρχίσουν να γίνονται πράξη οι μέχρι τώρα εξαγγελίες των κυβερνητικών στελεχών, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό ταυτίζονται και με τα δικά μας αιτήματα.

Μετά από τις παραπάνω ενέργειές μας, κρίνουμε ότι είναι απαραίτητο να ορίσουμε άμεσα μια συνάντηση με τη συμμετοχή όλων των ενδιαφερόμενων, γι' αυτό:

Καλούμε όλους τους συναδέλφους, αυτούς που υπέγραψαν ή/και συμφωνούν με το περιεχόμενο της ανοιχτής επιστολής που κατατέθηκε στο Υπουργείο Υγείας, αυτούς που απολύθηκαν ή εξαναγκάστηκαν να παραιτηθούν, αυτούς που υπέγραψαν νέες συμβάσεις ή έκαναν άτυπες συμφωνίες με τα ΔΣ των φορέων παρά τη θέλησή τους, αυτούς που καθημερινά βρίσκονται αντιμέτωποι με την εργοδοτική αυθαιρεσία και τον εκφοβισμό, αυτούς που βρίσκονται σε επίσχεση εργασίας ή σε δικαστικές διαμάχες με τους εργοδότες, αυτούς που παρατηρούν να καταπατούνται τα δικαιώματα των ασθενών από φορείς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να τα προασπίζονται, και, γενικότερα, αυτούς που εργάζονται και εργάστηκαν για την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και αγωνιούν για το μέλλον της, σε συνάντηση με σκοπό:

- να γίνει αναλυτική ενημέρωση για τις συναντήσεις που είχαμε στο Υπουργείο Υγείας και τις απαντήσεις που πήραμε ή δεν πήραμε,
- να αλληλοενημερωθούμε για την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας,
- να συζητήσουμε, να προτείνουμε, να αποφασίσουμε και να οργανώσουμε τις επόμενες κινήσεις μας.

Συνάδελφοι / συναδέλφισσες,

Είμαστε πλέον βέβαιοι ότι χωρίς την ενεργή συμμετοχή των εργαζόμενων και των άμεσα ενδιαφερόμενων για την Ψυχική Υγεία δεν μπορούμε να περιμένουμε αλλαγές στην τραγική κατάσταση που βρίσκονται εδώ και χρόνια οι Μονάδες Ψυχικής Υγείας. Η συμμετοχή όλων μας είναι απαραίτητη για να αναδείξουμε τα προβλήματα του χώρου μας και να συναποφασίσουμε τους τρόπους οργάνωσης και δράσης για την επίλυσή τους. Είναι η κατάλληλη και ίσως η πιο κρίσιμη στιγμή για να οργανωθούμε και να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να διαφοροποιηθεί από τις πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων, οι οποίες αφού μοίρασαν κατά το δοκούν τις Μονάδες Ψυχικής Υγείας στους ιδιοκτήτες των ΜΚΟ, στη συνέχεια τις εγκατέλειψαν, αφήνοντας ανεξέλεγκτα στα χέρια ιδιωτών την τύχη χιλιάδων ασθενών και εργαζόμενων.

Για τους παραπάνω λόγους σας περιμένουμε στη συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 26 Μαΐου και ώρα 6.00μμ στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας (3ης Σεπτεμβρίου 48 Β)


Πρωτοβουλία Εργαζόμενων και Απολυμένων στην Ψυχική Υγεία


Επικοινωνία: e-mail: syn.fpsye@gmail.com, τηλ: 6977177173, 6942030325
  

Συνάντηση αποτίμησης της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης στη Λέρο

 
Λέρος 25 χρόνια μετά

Το 1989 εκατοντάδες άνθρωποι διαφορετικών εθνοτήτων, ηλικιών, ειδικοτήτων και κουλτούρας, έγιναν συνταξιδιώτες για το εγχείρημα της αποασυλοποίησης στη Λέρο, που σηματοδότησε την αρχή της «ψυχιατρικής μεταρρύθμισης» στην Ελλάδα. 25 χρόνια μετά, για πρώτη φορά, το Κρατικό Θεραπευτήριο Λέρου και ο Κοινωνικός Συνεταιρισμός του Τομέα Ψυχικής Υγείας Δωδεκανήσου, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας, συνδιοργανώνουν ένα τριήμερο αποτίμησης αυτής της διαδρομής και καλούν όλους όσους συμμετείχαν σ’ αυτή τη ανεπανάληπτη εμπειρία ψυχής να ξανά-ανταμώσουν στη Λέρο 19-20-21 Ιουνίου 2015. 


Πληροφορίες στη σελίδα Λέρος 25 χρόνια μετά στο facebook
και στο psyspirosi.blogspot.gr


Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

Καταγγελία εργαζομένων για εργοδοτική αυθαιρεσία στην ΜΚΟ "Ασπίδα του Δαυίδ"

 
 
Καταγγελία εργαζομένων:

Είμαστε μια ομάδα εργαζόμενων που δουλεύουμε σε μία Μ.Κ.Ο. ειδικής αγωγής με παιδιά με αυτισμό που λέγεται «Ασπίδα του Δαυίδ», η οποία εδρεύει στον Υμηττό, Μελιτίνης 8 και Ελευθερωτών 27, με εκπρόσωπό του την κυρία Δελεφέ Λυγερή. Τους τελευταίους τέσσερις μήνες εκτυλίχθηκαν συγκεκριμένα γεγονότα τα οποία μας ώθησαν να αναζητήσουμε πληροφορίες για την ορθή λειτουργία του κέντρου. Μέρα με την μέρα υποπτευόμαστε όλο και περισσότερα για την ορθή λειτουργία και την οικονομική διαχείριση του φορέα. Ενώ ταυτόχρονα, η διοίκηση δεν παρέχει επίσημα έγγραφα προς διάψευση των αμφιβολιών μας. Παράλληλα, ασκείται έντονη πίεση στους εργαζομένους, με σκοπό να υιοθετήσουμε παράνομες πρακτικές.

Πιο συγκεκριμένα, η εκπρόσωπος ξεκίνησε ανακοινώνοντας μας αλλαγή συμβάσεων από αορίστου χρόνου πλήρους απασχόλησης σε ορισμένου χρόνου μερικής απασχόλησης, παρ’ αυτά οι ώρες εργασίας μας θα παρέμεναν σταθερές (8ωρο) και θα μας έκλεβε τα μισά ένσημα του Ι.Κ.Α. Αρνηθήκαμε, παρ' όλες τις δυσβάσταχτες απειλές για μείωση του προσωπικού. Μια εβδομάδα αργότερα, προσπάθησε να μας επιβάλλει (ξανά με έντονες απειλές) πάλι τις ίδιες συμβάσεις, αλλά αυτή τη φορά αορίστου χρόνου. Τότε πραγματοποιήθηκαν απολύσεις τριών ατόμων και οι πιέσεις συνεχίστηκαν προσπαθώντας να μας επιβάλλει την υπογραφή υπεύθυνων δηλώσεων, στις οποίες θα δηλώνουμε ότι αιτούμεθα άδειες άνευ αποδοχών, για προσωπικούς λόγους, παρόλο που παρείχαμε πλήρη εργασία, με σκοπό να καταβάλει λιγότερες εισφορές στο Ι.Κ.Α.

Παράλληλα εργαζόμενοι εργάστηκαν βραδινά ωράρια, αργίες και Κυριακές χωρίς να πληρωθούν τα παραπάνω χρήματα που δικαιούνται.

Το κύκλωμα βιντεοσκόπησης το οποίο σκοπό έχει την ασφάλεια εργαζόμενων και ωφελούμενων χρησιμοποιήθηκε ως μέσο τρομοκράτησης, χειραγώγησης και καταπάτησης των προσωπικών μας δεδομένων.

Ταυτόχρονα τρεις εθελοντές αύξησαν σε 22,5 τις ώρες τις εβδομαδιαίας εθελοντικής τους εργασίας, σεβαστό ποσοστό ωρών θεραπευτικής παρέμβασης ωφελούμενων. Το παραπάνω συνέβη μετά από άρνηση των γονέων να καταβάλουν περισσότερα δίδακτρα.

Τέλη Μαρτίου - αρχές Απριλίου απέλυσε ακόμη δύο εργαζόμενους και συνέχισε να πιέζει για μείωση δεδουλευμένων και ενσήμων. Πάλι υπό την χρήση απειλών, συνέχισε την πίεση για αλλαγή συμβάσεων όλων των εργαζομένων από πλήρους απασχόλησης σε μερικής ή παραίτησης όλων των εργαζομένων και συνέχιση εργασίας στον φορέα υπό την μορφή εξωτερικής συνεργασίας (Ο.Α.Ε.Ε.). Εναλλακτική λύση της εκπροσώπου στα παραπάνω ήταν να αποφασίσουμε εμείς ως εργαζόμενοι, ποιοι δύο εργαζόμενοι θα απολυθούν. Αν και ουσιαστικά η ίδια είχε ήδη κάνει φανερές τις προθέσεις της, αφού στο θεραπευτικό πρόγραμμα απουσίαζαν δύο εργαζόμενοι.

Στις 21/4 παρουσιάζει το χαρτί της απόλυσης σε μια εργαζόμενη λογοθεραπεύτρια και λίγες ώρες αργότερα προτείνει στους εθελοντές αμοιβή χωρίς πρόσληψη ή τερματισμό της εθελοντικής τους εργασίας. Στις 23/4 απολύει και τον δεύτερο λογοθεραπευτή, με αποτέλεσμα το κέντρο να μείνει χωρίς υπηρεσίες λογοθεραπείας. Στις 24/4 απολύει και τον μοναδικό φυσικοθεραπευτή. Συνολικά έχουν απολυθεί 3 ψυχολόγοι, 2 λογοθεραπευτές και ένας φυσικοθεραπευτής τους τελευταίους 2 μήνες.

Συνάμα ο φορέας έχει κέντρα και εκτός Αθήνας (Βόλο, Χαλκίδα και Χανιά) με ασαφές πλαίσιο αδειοδότησης τους.

Στην κινητοποίηση που έγινε στην Ασπίδα την Παρασκευή 24/4 η κυρία Δελεφέ ομολόγησε δημόσια ότι ο φορέας δεν έχει άδεια λειτουργίας κι ότι συνεχίζει την εξάπλωση του και σε άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα, όπως τα Εξαμίλια Κορινθίας, έχοντας δώσει μέχρι τώρα 350 χιλιάδες ευρώ από ίδια κονδύλια, τα οποία δε δίνει για τους μισθούς των εργαζόμενων. Παράλληλα, στις κατηγορίες μας για τρομοκρατία στο χώρο εργασίας υπερασπίστηκε δημόσια τη δήλωση της σε εσωτερικό μέηλ ότι «όποιο κόμμα και να κυβερνήσει -από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά (ενδεικτικά η αδερφή της μητέρας του Μιχαλολιάκου είναι ενοικιάστρια του γιου μου) ο φορέας ανεβαίνει συνεχώς και κερδίζει δρασκελιές έδαφος στο αύριο που θα δημιουργηθεί».

Βιώνοντας την αγωνία και την ένταση στο εργασιακό μας περιβάλλον καθημερινά, ζητάμε στήριξη, από εργαζόμενους, ανέργους, σωματεία, γονείς ατόμων με ειδικές ανάγκες και επιτροπές πόλης που κινούνται σε αγωνιστική κατεύθυνση με στόχο:

1. Την επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδέλφων μας.

2. Να μην γίνει νέα απόλυση.

3. Τερματισμός του καθεστώτος τρομοκρατίας τόσο σε γονείς όσο και σε εργαζόμενους.

4. Απαιτούμε να έχουμε πλήρη εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.

5. Να σταματήσουν οι γονείς να πληρώνουν δίδακτρα έτσι ώστε τα ωφελούμενα παιδιά που σταμάτησαν λόγω αύξησης των διδάκτρων να επανέλθουν στο θεραπευτικό πρόγραμμα.

Θέλουμε να παρέχουμε στους ωφελούμενους θεραπεία υψηλών προδιαγραφών χωρίς υποβάθμιση του έργου μας και παρεμβάσεις.

Εμείς δεν θέλουμε να κλείσει ο φορέας αντίθετα θέλουμε να βελτιωθεί η λειτουργία του για να μπορούν τα παιδιά και οι οικογένειές τους να λαμβάνουν τις υπηρεσίες που δικαιούνται.

Οι εργαζόμενοι

(ακολουθούν οι υπογραφές 15 εργαζόμενων) 

-------------------------------------------------------------------------------------------------

Καταγγελία της Αριστερής Πρωτοβουλίας στην Ειδική Αγωγή

Ένα νέο περιστατικό εργοδοτικής αυθαιρεσίας έρχεται να προστεθεί σε μια μακριά αλυσίδα από την ΜΚΟ Ασπίδα του Δαυίδ, που ασχολείται με αυτιστικά παιδιά. Η διοίκηση προχώρησε σε 3 απολύσεις αυτή τη βδομάδα, ενώ είχαν προηγηθεί και άλλες, αφήνοντας το φορέα χωρίς λογοθεραπευτές και φυσικοθεραπευτή. Παράλληλα, υπήρξε μια άνευ προηγουμένου πίεση στους εργαζομένους να δεχθούν μεταβολή των συμβάσεων εργασίας από αορίστου σε ορισμένου χρόνου ή τη διατήρηση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου μερικής απασχόλησης, ενώ θα δούλευαν πλήρες ωράριο. Όλα αυτά συνδυάζονται με τρομοκρατία μηνών, καθώς έπρεπε οι ίδιοι να επιλέξουν ποιοι θα απολυθούν και παρακολουθούνται μέσω καμερών.

Στην κινητοποίηση που έγινε στην Ασπίδα την Παρασκευή 24/4 με τη συμμετοχή των εργαζόμενων, μελών του ΣΕΜΙΣΕΑ (σωματείου ειδικής αγωγής), της Εργατικής Λέσχης Νέας Σμύρνης και της κίνησης Ατάκ στην επισφάλεια και την ανεργία, η εκπρόσωπος του φορέα κυρία Δελεφέ - Λυγερή ομολόγησε δημόσια ότι ο φορέας δεν έχει άδεια λειτουργίας κι ότι συνεχίζεται η εξάπλωση του και σε άλλα γεωγραφικά διαμερίσματα εκτός του Βόλου, των Χανίων και της Χαλκίδας, στα Εξαμίλια Κορινθίας, έχοντας δώσει μέχρι τώρα 350 χιλιάδες ευρώ από ίδια κονδύλια, τα οποία δε δίνει για τους μισθούς των εργαζόμενων. Παράλληλα, στις κατηγορίες μας για τρομοκρατία στο χώρο εργασίας υπερασπίστηκε τη δήλωση της σε εσωτερικό μέηλ ότι «όποιο κόμμα και να κυβερνήσει -από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά (ενδεικτικά η αδερφή της μητέρας του Μιχαλολιάκου είναι ενοικιάστρια του γιου μου) ο φορέας ανεβαίνει συνεχώς και κερδίζει με δρασκελιές έδαφος στο αύριο που θα δημιουργηθεί». Τέλος, ανέφερε ότι η κινητοποίηση την εξυπηρετεί γιατί έτσι θα πιέσει το υπουργείο να δώσει τα καθυστερούμενα κονδύλια. Η κινητοποίηση κατέληξε στην Επιθεώρηση Εργασίας, όπου έγινε καταγγελία, ενώ αντίστοιχη κίνηση θα γίνει και στο Υπουργείο Υγείας.

Στη μνημονιακή πενταετία οι κρατικές επιχορηγήσεις στους φορείς ειδικής αγωγής έχουν μειωθεί δραματικά, με αποτέλεσμα να μετακυλίεται το κόστος στους γονείς με τη μορφή διδάκτρων. Παράλληλα, οι εργαζόμενοι μένουν απλήρωτοι για μήνες ή πιέζονται για μειώσεις μισθών και εντατικοποίηση της δουλειάς τους. Εδώ και χρόνια, καθώς οι υπάρχοντες φορείς δεν αρκούν, το κράτος δίνει σε ιδιώτες το δικαίωμα να δημιουργεί φορείς ειδικής αγωγής μέσω ΜΚΟ και ΝΠΙΔ. Αυτοί εκμεταλλεύονται εργαζόμενους, γονείς και παιδιά, ενώ οι υπηρεσίες που παρέχουν συχνά είναι αμφιβόλου ποιότητας. Παράλληλα, στην ειδική αγωγή και την ψυχική υγεία τεράστιο μέρος των υπηρεσιών παρέχεται από εργαζομένους που δουλεύουν «εθελοντικά» ή με ελάχιστο κόστος μέσω των voucher. Ο εθελοντισμός, η σύγχρονη- νόμιμη μορφή εκμετάλλευσης, ντύνει με τον μανδύα της κοινωνικής προσφοράς την τεράστια αφαίμαξη του εργατικού δυναμικού προς όφελος μεγάλων επιχειρήσεων χρηματοδοτούμενων από τα ΕΣΠΑ και το κράτος.

Αν η κυβέρνηση θέλει να πείσει ότι είναι όντως «πρώτη φορά αριστερά» θα πρέπει άμεσα να κλείσει όλες τις ΜΚΟ και τους φορείς ειδικής αγωγής ΝΠΙΔ και να περάσουν στον έλεγχο του δημόσιου. Στον ευαίσθητο χώρο της ειδικής αγωγής και της ψυχικής υγείας δε χωράνε ιδιώτες. Η εκπαίδευση και θεραπεία των ατόμων αυτών πρέπει να είναι αποκλειστική ευθύνη του κράτους με δημιουργία σύγχρονων δομών, όπου όλο το κόστος λειτουργίας να καλύπτεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, να είναι δωρεάν για τους γονείς και οι εργαζόμενοι να είναι δημόσιοι υπάλληλοι κι όχι έρμαια στις ορέξεις της εκάστοτε διοίκησης. Κάθε μέρα καθυστέρησης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δίνει το δικαίωμα στους ιδιώτες να καρπώνονται κρατικά κι ευρωπαϊκά κονδύλια, να βγάζουν λεφτά στην πλάτη των εργαζόμενων και των ωφελούμενων ατόμων και να συνεχίζουν την καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων μας. Η αγωνιστική μας στάση είναι μόνοδρομος και καλούμε εργαζόμενους και γονείς να συστρατευτούν σε αυτή την πορεία.

Διεκδικούμε:

• Την άμεση επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων
• Να μη γίνει καμία νέα απόλυση
• Πέρασμα όλων των φορέων στον έλεγχο του δημόσιουμε πλήρη χρηματοδότηση και κάλυψη των λειτουργικών δαπανών από τον κρατικό προϋπολογισμό.
• Λειτουργία των δομών αυτών με κοινωνικό έλεγχο από τους εργαζόμενους, τους χρήστες, τους γονείς, την κοινωνία, χωρίς ανάμειξη επιχειρήσεων και σύμφωνα με τα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα.
• Μία και ενιαία κλαδική σύμβαση εργασίας
• Να παρθούν πίσω όλοι οι αντεργατικοί νόμοι.
• Πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους


Αριστερή Πρωτοβουλία στην Ειδική Αγωγή

Συμμετέχουμε στο Σωματείο Εργαζομένων σε Μονάδες Ιδρύματα Σχολεία Ειδικής Αγωγής (ΣΕΜΙΣΕΑ)
 
 
2008-2014 psi-action. Powered by Blogger Blogger Templates designed by Deluxe Templates. Premium Wordpress Themes | Premium Wordpress Themes | Free Icons | wordpress theme
Wordpress Themes. Blogger Templates by Blogger Templates and Blogger Templates