Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Ανακοίνωση της ΚΙΝΑΨΥ για την καταγγελία συγγενών νοσηλευόμενης στο ΨΝΑ (Δαφνί)



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση -δυστυχώς- η ΚΙΝΑΨΥ (Κίνηση Αδερφών Ατόμων με προβλήματα Ψυχικής Υγείας) εκφράζει τον σεβασμό και την αλληλεγγύη της στην καταγγέλλουσα αδερφή της κας Στέλλας Νικoλαϊδου, κα Μαρία Νικολαϊδου.

Η πράξη σας να καταγγείλετε επώνυμα, εσείς και η οικογένεια σας, τις απαράδεκτες πρακτικές καταπάτησης των αυτονόητων δικαιωμάτων της αδερφής σας κατά την διάρκεια της νοσηλείας της στο ΨΝΑ καθώς και τα όσα ακολούθησαν:
  • Απειλές στα M.M.E  για νομική προσφυγή κατά της οικογένειας λόγω δημοσιοποίησης δεδομένων του συγγενούς τους
  • Διενέργεια και πόρισμα της ΕΔΕ που δεν φαίνεται να δικαιώνει σε καμία περίπτωση τον καταγγέλλοντα, αλλά που αμφισβητεί την αξιοπιστία του ιδίου αλλά και του παθόντα που σαν ψυχικά ασθενής δεν ξέρει τι λέει
έχουν γίνει αντικείμενο συζήτησης μεταξύ των συλλόγων οικογενειών της Αθήνας.

Η κατάσταση που βιώσατε οικογενειακώς κατά την περίοδο νοσηλείας της αγαπημένης σας και περιγράφετε στην καταγγελία σας δεν αποτελούν δυστυχώς άγνωστες εμπειρίες για μέλη οικογενειών των συλλόγων και σίγουρα πολλών ακόμα ανθρώπων που αντιμετωπίζουν την ψυχική ασθένεια μόνοι τους χωρίς έστω να μοιράζονται τα όσα τους συμβαίνουν με άλλους.

Στόχος της ΚΙΝΑΨΥ είναι, εκτός από την απομυθοποίηση και αποστιγματοποίηση της ψυχικής ασθένειας, εκτός από την καλλιέργεια περιβάλλοντος αμοιβαίας κατανόησης και στήριξης των συγγενών-αδερφών και ενημέρωσης τους για το τι συμβαίνει και η επιδίωξη βελτίωσης των συνθηκών εισαγωγής και περίθαλψης όλων των ψυχικά πασχόντων.

Θεωρούμε λοιπόν ότι αυτή η πράξη της επώνυμης καταγγελίας σας, είναι σε αυτό το πνεύμα, και έχετε τον αμέριστο σεβασμό μας. Αν και απευχόμαστε να χρειάζονται να γίνονται καταγγελίες για καταπάτηση δικαιωμάτων νοσηλευομένων και απαράδεκτες ιατρικές και νοσηλευτικές πρακτικές, η ενέργεια σας  δίνει κουράγιο και σε άλλους που δυστυχώς βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση να πράξουν το ίδιο.

Επιδίωξη της ΚΙΝΑΨΥ το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι η δημιουργία ενός κέντρου συνηγορίας για ψυχικά πάσχοντες και τις οικογένειες τους προκειμένου να αντιμετωπίζονται τέτοιου είδους καταστάσεις καθώς και άλλες που θίγουν τα δικαιώματα τους. Ευελπιστούμε και θα επιδιώξουμε να βρούμε καλούς συνοδοιπόρους στην προσπάθεια αυτή.

Ευχόμαστε υγεία και δύναμη στην οικογένεια σας.


Σημείωση του blog: Τα links προστέθηκαν από τον διαχειριστή του blog για διευκόλυνση των αναγνωστών που δεν έτυχε να ενημερωθούν για τα συγκεκριμένα γεγονότα. Περισσότερα για το περιστατικό που αναφέρεται στην ανακοίνωση διαβάστε εδώ και γενικότερα για την κατάσταση στο ΨΝΑ εδώ και εδώ. Όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που οι αρμόδιοι συζητούν για την ...ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης (!) και μάλιστα, όπως διαβάζουμε σήμερα, η Δ/ντρια Ψυχικής Υγείας κ. Φωτεινή Κουλούρη "εξήρε την εργώδη μεταρρυθμιστική προσπάθεια που συντελείται στο ΨΝΑ-Δαφνί τους τελευταίους 6 μήνες...". Φαίνεται ότι η "ψυχιατρική μεταρρύθμιση" δεν ασχολείται πλέον με τις συνθήκες νοσηλείας και, γενικότερα, με τα δικαιώματα των ψυχικά πασχόντων.
  

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Καθηλωμένοι σε πρακτικές Μεσαίωνα

 
Institutional Grief by Eric Drooker
 της Ιωάννας Σωτήρχου, 
αναδημοσίευση από την 


Στη λογική τού «τρελοί για δέσιμο» λειτουργούν τα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας. Το μέτρο του κλινοστατισμού από έσχατη λύση τείνει να μετατραπεί σε καθιερωμένη πρακτική, λόγω των συνθηκών (υπο)λειτουργίας των δημόσιων ψυχιατρείων. Εν τω μεταξύ, η λίστα των ψυχικά πασχόντων-θυμάτων μεγαλώνει επικίνδυνα.

Μπορεί σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται παρατεταμένα να ακούγεται ως πλεονασμός η «απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση». Προτού γίνει καθεστώς για σχεδόν όλους μας, η χώρα μας είχε δώσει τα διαπιστευτήριά της σε τέτοιου είδους πρακτικές, και μάλιστα σε βάρος των πιο ευάλωτων –δείγμα πολιτισμού κι αυτό…- των ψυχικά ασθενών. Αυτό φανερώνουν οι εδώ και δεκαετίες διαπιστώσεις της Επιτροπής κατά των Βασανιστηρίων του Συμβουλίου της Ευρώπης (CPT), αλλά και τα πιο πρόσφατα πορίσματα της Ειδικής Επιτροπής για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Ψυχικά Ασθενών.

Η επιστολή-καταγγελία συγγενών ασθενούς που εξευτελίστηκε στο Δαφνί, καθώς -αφού την έδεσαν- δεν την άφησαν να πάει ούτε στην τουαλέτα (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) και «της αφαίρεσαν τα εσώρουχα και την άφησαν έτσι σε κοινή θέα μέχρι το πρωί που την έλυσαν», τον περασμένο μήνα, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Κι ας διατάχτηκε ΕΔΕ από τον αρμόδιο υπουργό

Θα μπορούσε απλώς να ρίξει μια ματιά στα πορίσματα της Επιτροπής, της οποίας εποπτεύει ως υπουργός, που επιβεβαιώνουν ότι οι καθηλώσεις αποτελούν καθημερινότητα στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής. Θα μπορούσε με μια απλή επικοινωνία του με τον διοικητή του να μάθει (όπως μας ανέφερε ο ίδιος σε τηλεφωνική μας επικοινωνία, αλλά χωρίς ποτέ να απαντήσει στα ερωτήματα που του θέσαμε γραπτώς, κατόπιν απαίτησής του μάλιστα) ότι έτσι είναι, επειδή δεν υπάρχει αρκετό νοσηλευτικό προσωπικό. Το παραδέχτηκε έπειτα από σχεδόν μία ώρα συνομιλίας, λέγοντάς μας ότι από την εμπειρία του σε αντίστοιχες δομές στη Βρετανία δεν χρησιμοποιούνται ποτέ οι καθηλώσεις, ακριβώς επειδή υπάρχει το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να στηρίξει μια περισσότερο επιστημονική θεραπευτική διαδικασία.

Στην πράξη ποτέ δεν εφαρμόζεται το «πρωτόκολλο της Επιτροπής» που περιγράφει τον τρόπο εφαρμογής των περιοριστικών μέτρων κατά την ψυχιατρική νοσηλεία, κι ας διατυπώνονται αντιρρήσεις, επειδή γίνονται αποδεκτά τέτοιου είδους μέτρα, όπως ο κλινοστατισμός, η καθήλωση δηλαδή, έστω και ως έσχατη λύση. Ωστόσο, οι συνθήκες λειτουργίας των δημόσιων ψυχιατρείων τον έχουν αναγάγει σε καθιερωμένη πρακτική.

Με πρόγραμμα…

Συχνές και πρόσφατες είναι οι εκθέσεις της Επιτροπής, με αφορμή καταγγελίες για κατάχρηση αυτού του μέτρου. Διαβάσαμε και μία που αναφερόταν στον θάνατο ενός νοσηλευόμενου πέρσι, ενώ ήταν καθηλωμένος στο ψυχιατρείο Τρίπολης: την τιμητική τους έχουν συγκεκριμένα τμήματα στο Δαφνί, ενώ μάλιστα σε ένα (το 7ο) η Επιτροπή ανακάλυψε και τη διεθνή πρωτοτυπία του δεσίματος, με πρόγραμμα που αφορούσε τους περισσότερους ψυχικά ασθενείς του τμήματος.

 
Συγκεκριμένα, στις 15/5/2012 -όπως αναφέρεται στην έκθεσή της- η Επιτροπή διαπίστωσε ότι «[...] επέλεξαν τη λύση να καθηλώνονται με ιμάντες επί κλίνης, προληπτικά, οι 10 από τους 17 νοσηλευόμενους κάθε νύχτα από 9 μ.μ. έως 9 π.μ.». «Το μέτρο της προληπτικής νυχτερινής καθήλωσης στο 7ο τμήμα πρέπει να αρθεί άμεσα» ήταν η πρώτη σύσταση της Επιτροπής.

Παρατηρούσε επίσης, αναδεικνύοντας το αδιέξοδο που υπάρχει σε μια ημιτελή ψυχιατρική μεταρρύθμιση: «Οι τρόφιμοι του 7ου Τμήματος θα έπρεπε να βρίσκονται σε οικοτροφεία αυξημένης φροντίδας. Με δεδομένη την αναστολή προσλήψεων στο Δημόσιο, και μέχρις ότου αυτή αρθεί, προτείνεται να απευθυνθεί πρόσκληση από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στις ΑΜΚΕ για τη σύσταση δύο οικοτροφείων αυξημένης φροντίδας που θα στεγάσουν και θα περιθάλψουν τα εν λόγω άτομα».

Η Επιτροπή επανήλθε έναν χρόνο αργότερα, με δεύτερη επίσκεψή της στις 17.9.2013, για να διαπιστώσει πως τίποτα δεν έχει αλλάξει και τα δεσίματα συνεχίζονταν: «Στο Τμήμα δεν υπάρχει ιδιαίτερος θάλαμος περιορισμού. Δύο από τους νοσηλευόμενους ήταν καθηλωμένοι σε κάθισμα στον διάδρομο, ενώ κάθε νύχτα εξακολουθούν να καθηλώνονται, προληπτικά, επί κλίνης εννέα -τουλάχιστον- νοσηλευόμενοι (9 μ.μ. έως 9 π.μ.)» από τους 19 που υπήρχαν εκείνη την περίοδο. Και φυσικά επαναλαμβάνονταν τα όσα περί έλλειψης προσωπικού ιατρικού και νοσηλευτικού είχαν εξ αρχής διαπιστωθεί.

Κατά κόρον

Αποκαλυπτικός ο διάλογος για τη συχνότητα εφαρμογής αυτού του μέτρου από τη συνομιλία της Αιμιλίας Πανάγου (επαγγελματίας ψυχικής υγείας, ειδική επιστήμονας στον Συνήγορο του Πολίτη) με έναν γιατρό, στο πλαίσιο της διδακτορικής διατριβής της με θέμα τις καθηλώσεις, την οποία ετοιμάζει. Ο γιατρός παραδέχεται ότι αφορά σχεδόν τους μισούς νοσηλευόμενους, ενώ, αν τους διαχωρίσει σε αυτούς που προσέρχονται εκούσια στα ψυχιατρεία και σε αυτούς που μεταφέρονται εκεί κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας (ακούσιους ασθενείς), τότε στους δεύτερους εφαρμόζεται κατά κόρον και αφορά τους 7 στους 10:

- Θεωρείτε ότι πρόκειται για φαινόμενο ασυλικής προστασίας που συμβαίνει εξαιτίας μιας ασυλικής ψυχιατρικής κουλτούρας ή εξαιτίας της αδυναμίας, της αποδιοργάνωσης του συστήματος ψυχιατρικής φροντίδας;

Οι περισσότερες μελέτες που έχουν γίνει έχουν δείξει ότι τα περιοριστικά μέτρα δεν σχετίζονται τόσο με την ψυχοπαθολογία και την ένταση της ψυχοπαθολογίας των ασθενών, όσο σχετίζονται με άλλου τύπου θέματα, όπως: οι κλινικές που έχουν πολύ κόσμο (ασθενείς) ή οι κλινικές που έχουν λίγο προσωπικό, ή παράγοντες όπως: ποια είναι η γενικότερη πολιτική του Νοσοκομείου, δηλαδή είναι θέματα που δεν άπτονται της παθολογίας του ασθενή, τόσο πολύ όσο είναι γενικότερα -συστημικά, όπως λέτε- θέματα και σαφώς το πιστεύω αυτό… Εγώ θεωρώ ότι κάθε φορά που εφαρμόζουμε ένα περιοριστικό μέτρο αποτυγχάνουμε»…


Καταπάτηση δικαιωμάτων ή προστασία;
 
της Αιμιλίας Πανάγου *

Με αφορμή την πολυετή έρευνά της, ζητήσαμε από την κ. Πανάγου να μας δώσει μια συνοπτική εικόνα της διεθνούς επιστημονικής συζήτησης γύρω από το θέμα:

«Οι περιοριστικές πρακτικές, στο πλαίσιο παροχής ψυχιατρικών υπηρεσιών, έχουν χαρακτηρισθεί, είτε ως αμιγώς θεραπευτικές μέθοδοι είτε ως μορφές τιμωρίας και καταστολής, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Σύμφωνα με τους επικριτές των καθηλωτικών μέτρων, η χρήση τους ισοδυναμεί με κατάφωρη καταπάτηση του δικαιώματος των ασθενών στην ελευθερία και στην αξιοπρεπή μεταχείριση κατά τη νοσηλεία. Η προσφυγή σε τέτοιου είδους μεθόδους σηματοδοτεί αποτυχία στην παροχή φροντίδας και ταυτόχρονα απουσία πιθανότητας για ομαλή κοινωνική συνδιαλλαγή».

»H καθήλωση μπορεί δυνητικά να χρησιμοποιηθεί ως τιμωρία ή να ισοσταθμίσει την έλλειψη προσωπικού σε δομές με υπερπληθυσμό ασθενών. Επιπλέον, δεν συντελεί στη μάθηση μιας νέας, περισσότερο αποδεκτής συμπεριφοράς και συχνά έχει συσχετισθεί με τραυματισμούς ασθενών ή προσωπικού. Συγκεκριμένα, 50-150 θάνατοι ετησίως καταγράφονται ως συνέπεια των περιοριστικών πρακτικών («Deadly restraint», 1998)».

»Στον αντίποδα βρίσκεται η άποψη των υποστηρικτών. Κύριο επιχείρημα είναι η δυσκολία διαχείρισης έκτακτων καταστάσεων, στις οποίες εμπλέκονται ασθενείς με σοβαρή ψυχοπαθολογία, ιστορικό βίαιης συμπεριφοράς και συνακόλουθη ανάγκη για νοσηλεία. Οι ψυχικά ασθενείς είναι επιρρεπείς στην αιφνίδια έλλειψη αυτοελέγχου και ως εκ τούτου στερούνται της δυνατότητας συμμετοχής σε «υγιή», διαπροσωπική επικοινωνία».

»Η καθήλωση θεωρείται τρόπος προστασίας της ακεραιότητας ενός ατόμου και προώθησης του αυτοελέγχου. Υπό το πρίσμα αυτό, η χρήση των περιοριστικών πρακτικών διεθνώς βασίζεται στην υπόθεση ότι ενδέχεται να οδηγεί σε καλύτερα και αμεσότερα θεραπευτικά αποτελέσματα. Η «ιδανική ισορροπία» μεταξύ πατερναλισμού και αυτονομίας του ασθενούς θα μπορούσε να βρίσκεται στη μικρότερη, εφικτή χρήση καθηλωτικών πρακτικών, συνδυαζόμενη με το μεγαλύτερο δυνατό κλινικό αποτέλεσμα».

»Ανεξάρτητα από τις επιμέρους θέσεις, περιορισμένη γνώση υπάρχει σχετικά με το αντίκτυπο της χρήσης καθηλωτικών πρακτικών και τα αποτελέσματα που επιφέρει. Οπως επεσήμαναν ο Rubenstein και οι συνεργάτες του, η καθήλωση κατά την ψυχιατρική πρακτική φαίνεται να έχει εδραιωθεί σε μια βάση ομοφωνίας και όχι επαρκών, επιστημονικών δεδομένων. Ισως έτσι δικαιολογούνται και οι διεθνείς αποκλίσεις όσον αφορά στα είδη, τη συχνότητα εφαρμογής και τις νομικές διατάξεις των περιοριστικών μέτρων».


* Επαγγελματίας ψυχικής υγείας, ειδική επιστήμονας στον Συνήγορο του Πολίτη
 

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Τροπολογία για την κατάργηση της παρακράτησης συντάξεων των ψυχικά πασχόντων


 
Τροπολογία κατέθεσαν στη Βουλή έξι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που αφορά στην κατάργηση της παρακράτησης των συντάξεων για τους ψυχικώς πάσχοντες που φιλοξενούνται σε δομές περίθαλψης, καθώς με την παρακράτηση αυτή «αναιρείται ο δωρεάν χαρακτήρας των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας» (Αυγή)


ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ-ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Στο Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Υγείας «Προσαρμογή στο εθνικό δίκαιο της Εκτελεστικής Οδηγίας 2012/25/ΕΕ της Επιτροπής της 9ης Οκτωβρίου 2012 για τη θέσπιση διαδικασιών ενημέρωσης σχετικά με την ανταλλαγή, μεταξύ των κρατών μελών, ανθρώπινων οργάνων που προορίζονται για μεταμόσχευση - Ρυθμίσεις για την Ψυχική Υγεία και την Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή και λοιπές διατάξεις».

Θέμα: Κατάργηση της παρακράτησης συντάξεων


Α. ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Στο αρθρ. 13 του Ν. 2716/1999 είχε καθοριστεί το πλαίσιο των πόρων χρηματοδότησης δομών ψυχικής υγείας (κρατικός προϋπολογισμός, ειδικό νοσήλιο από τα ασφαλιστικά ταμεία).  

Με την παρ. 9 του α.66 του Ν. 3984/2011 επιβλήθηκε αυθαίρετα η υποχρεωτική συμμετοχή των φιλοξενούμενων σε μονάδες και προγράμματα ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης που παρέχονται από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με ποσοστό επί της σύνταξης που λαμβάνουν από τα ασφαλιστικά ταμεία τους. Επίσης, με την παράγραφο 8 του ίδιου άρθρου του ίδιου νόμου, επιβλήθηκε αντίστοιχη συμμετοχή των χρονίως πασχόντων που περιθάλπονται σε μονάδες χρονίως πασχόντων κλειστού τύπου. Με τις υπουργικές αποφάσεις Π3β/φ.ΓΕΝ./γ.π.ΟΙΚ.87101/9-8-2011 και Υ5α/Γ.Π. Οικ. 26159/10-4-2012 εξειδικεύτηκε ο τρόπος εφαρμογής της παραπάνω συμμετοχής.

Με την παρ. 6 του α. 30 του Ν. 4052/2012, η υποχρεωτική συμμετοχή των ψυχικά ασθενών στη δαπάνη περίθαλψης τους επεκτάθηκε και για όσους λαμβάνουν ψυχοκοινωνική φροντίδα από νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Οι συγκεκριμένες ρυθμίσεις είναι παράνομες και αντισυνταγματικές, καθώς δεν αφορούν καταβολή νοσηλίου, όπως προβλέπεται από το θεσμικό πλαίσιο, αλλά για κατάσχεση περιουσιακού στοιχείου των ασθενών. Συγκεκριμένα, αντιβαίνουν στα άρθρα 4 («Αρχή της ισότητας»), 17 («Προστασία της ιδιοκτησίας») και 25 («Αρχή της Αναλογικότητας») του Συντάγματος. Επιπλέον αντίκεινται στο Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο της Ε.Σ.Δ.Α. (άρθρο 1).

Το κοινωνικό κράτος βασίζεται στην αρχή της συλλογικής ανάληψης της διακινδύνευσης που προκαλούν οι κακοτυχίες της ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, οι πολίτες συνεισφέρουν ανάλογα με το εισόδημα ή/και την περιουσιακή τους κατάσταση μέσα από τη γενική φορολογία και απολαμβάνουν παροχές ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Η θέσπιση ειδικών πόρων κατευθείαν από ασθενείς δεν προβλέπεται πουθενά στο θεσμικό πλαίσιο για το κοινωνικό κράτος και αποτελεί κοινωνικά ανάλγητη πολιτική με την οποία τα βάρη της ασθένειας κατανέμονται δυσανάλογα στα πιο ευάλωτα τμήματα της κοινωνίας και αναιρείται ο δωρεάν χαρακτήρας των υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας.

Η εφαρμογή των συγκεκριμένων διατάξεων ενδέχεται να οδηγήσει σε επιλογή των ασθενών, βάσει του ύψους της σύνταξής τους.

Η δυνατότητα των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας να έχουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα (π.χ. σύνταξη ή μισθό), αποτελεί  προϋπόθεση για την ισότιμη πρόσβαση σε κοινωνικούς ρόλους. Η οικονομική αυτονομία ήταν και είναι, εκτός από αναφαίρετο δικαίωμα, και ένα θεραπευτικό εργαλείο προς την προσωπική αυτονόμησή τους, την κοινωνικοποίηση και την διαμόρφωση των σχεδίων και στόχων για την ζωή τους. Άρα η παρακράτηση της σύνταξης αντίκειται στους σκοπούς της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης, της κοινωνικής επανένταξης και της και της καταπολέμησης του «στίγματος» της ψυχικής νόσου.

Ήδη οι ψυχικά ασθενείς και οι χρόνιοι πάσχοντες συμμετέχουν στη δαπάνη διαμονής τους σε δομές ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και πρόνοιας μέσω των ασφαλιστικών εισφορών τους, χρηματοδοτώντας βάσει ειδικού νοσηλίου τις μονάδες και τα προγράμματα δημόσιου και ιδιωτικού δικαίου.

Οι ρυθμίσεις αυτές δεν πρόκειται να λύσουν το πρόβλημα υποχρηματοδότησης, καθώς οι πόροι που αναμένεται να συγκεντρωθούν υπολογίζονται ότι θα ανέλθουν σε ένα μικρό ποσοστό του ποσού που ελλείπει από τους προϋπολογισμούς των ανωτέρω φορέων. Επομένως, το επαχθές και παράνομο μέτρο της παρακράτησης συντάξεων παραβιάζει ευθέως και την συνταγματικά κατοχυρωμένη αρχή της αναλογικότητας.

Η χρηματοδότηση των δομών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης και των μονάδων χρονίων παθήσεων από τον κρατικό προϋπολογισμό, δηλαδή από την φορολογία των πολιτών - συμπεριλαμβανομένων των ψυχικά ασθενών και των χρονίως πασχόντων -  είναι ο μόνος τρόπος που μπορεί να εξασφαλίσει την ισότιμη, δημόσια και δωρεάν πρόσβαση σε παροχές υγείας σε ένα κράτος δικαίου.

Παρότι έχουν παρέλθει τρία χρόνια από την έκδοσή τους, οι παραπάνω διατάξεις και αποφάσεις δεν έχουν εφαρμοστεί, αφενός λόγω των αντιδράσεων που έχουν διατυπωθεί από οργανώσεις ληπτών και αφετέρου επειδή η εκάστοτε πολιτική ηγεσία ουσιαστικά αναγνωρίζει σιωπηρά τον παράνομο και αντισυνταγματικό χαρακτήρα τους καθώς και το ατελέσφορο της εφαρμογής τους. Οι δηλώσεις της πρώην υφυπουργού Υγείας κας Σκοπούλη και η δέσμευση της ότι θα καταργηθούν άμεσα εντάσσονταν σε αυτό το πλαίσιο.

Στην πραγματικότητα, οι διατάξεις αυτές θεσπίστηκαν για καθαρά ιδεολογικούς λόγους, για να εμπεδωθεί δηλαδή η λογική της επιβάρυνσης των ασθενών για την απόλαυση κοινωνικών παροχών και να αρθεί ο δωρεάν χαρακτήρας του Δημόσιου Συστήματος Υγείας και Πρόνοιας, όπως εξάλλου είχε υποστηρίξει από το βήμα της Βουλής ο πρώην Υπουργός Υγείας κος Άδωνις Γεωργιάδης. 


Β. ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ-ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Προστίθεται νέο άρθρο στο Σχέδιο Νόμου με το εξής περιεχόμενο:

Άρθρο…

1. Οι παράγραφοι 8 και 9 του άρθρου 66 του ν. 3984/2011, καθώς και η παρ. 6 του άρθρου 30 του ν. 4052/2012, καταργούνται.
2. Οι με αρ. πρωτ. Π3β/φ.ΓΕΝ./γ.π.ΟΙΚ.87101/9-8-2011 και Υ5α/Γ.Π. οικ. 26159/10-4-2012 Αποφάσεις του Υπουργού Υγείας καταργούνται.


Αθήνα, 20 Ιουνίου 2014


Οι προτείνοντες βουλευτές

Κώστας Ζαχαριάς

Ανδρέας Ξανθός

Ειρήνη Αγαθοπούλου

Χρήστος Μαντάς

Βασιλική Κατριβάνου

Βασίλης Κυριακάκης
  

(Όλα τα κείμενα για το θέμα της παρακράτησης των συντάξεων των ψυχικά πασχόντων, από το 2011 μέχρι σήμερα, μπορείτε να τα βρείτε εδώ
  

Με αφορμή τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας στο ΨΝΑ (Δαφνί)

 
Με αφορμή τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας (την επώνυμη καταγγελία για το βασανισμό της κοπέλας που την πήγανε οι δικοί της για νοσηλεία στο «Δαφνί» και την αυτοκτονία μίας άλλης έγκλειστης γυναίκας στο ίδιο ίδρυμα), θα προσπαθήσω, όσο πιο σύντομα και περιεκτικά, να δώσω την άποψη μου. (Είμαι τελειόφοιτος στο τμήμα ψυχολογίας στο ΑΠΘ και έχω επανειλημμένως βιώσει τη βία του συστήματος «ψυχικής υγείας». Όσα ακολουθούν έχουν ξαναειπωθεί αλλά κρίνεται αναγκαίο να επισημανθούν και πάλι. Οι παραπομπές δίνονται για την στήριξη των κειμένων και την περαιτέρω διερεύνηση των θεμάτων).

Η βία της ψυχιατρικής και οι διαστάσεις της: ο βασανισμός των ψυχικά πασχόντων ανθρώπων προβλέπεται, ισχύει και εφαρμόζεται, επιγραμματικά, με τις εξής επώδυνες πρακτικές:

Την φαρμακευτική «θεραπεία» με τις βαριές παρενέργειες της: καταστολή της ψυχικής, σωματικής και διανοητικής λειτουργίας αυτού που υποχρεούται να πάρει τα «ψυχοφάρμακα».

Τον φυσικό εγκλεισμό και την κοινωνική απομόνωση του ψυχικά πάσχοντα ανθρώπου, εντός και εκτός του ψυχιατρείου.

Το δέσιμο με αλυσίδες ή ιμάντες με το ψευδοεπιστημονικό και προπαγανδισμένο ποικιλοτρόπως πρόσχημα της προστασίας του ίδιου και των άλλων από την βίαιη και επικίνδυνη συμπεριφορά του (προβλέπεται, διδάσκεται και επικαλύπτεται με τον όρο «μηχανική καθήλωση»).

Την άκρως επικίνδυνη «θεραπεία» του ηλεκτροσόκ, που ακόμη εφαρμόζεται, παρά την συνήθη κοινή εντύπωση ότι είναι μία μέθοδος που ανήκει στο παρελθόν. Δε μπορώ να γνωρίζω σε ποια ιδρύματα εφαρμόζεται πλέον, πάντως στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν (2005) σε ψυχιατρείο που "νοσηλευόμουν" γινόταν σίγουρα και, αργότερα, σε ένα άλλο, κάτι που λεγόταν υπνοθεραπεία στους έγκλειστους που …προσφέρονταν ήταν κοινός τόπος ότι αυτήν ήταν το ηλεκτροσόκ.

Την ετικετοποίηση και τον κοινωνικό στιγματισμό της ανθρώπινης προσωπικότητας με διάφορες ψυχιατρικές διαγνώσεις – ταμπέλες (ψυχωσική συνδρομή, σχιζοφρένεια, μανιοκατάθλιψη, παρανοϊκή διαταραχή προσωπικότητας και άλλες πολλές).

Η νοσηλεία βιώνεται ως απειλή για όποιον βρίσκεται εκτός ιδρύματος πλέον, το δικαίωμα στην άρνηση της θεραπείας δεν υπάρχει - σε αντίθεση με ότι ισχύει για όλες τις άλλες περιπτώσεις ασθενών και όσοι υφίστανται την ψυχιατρική θεραπεία, παρά το γράμμα του νόμου, δεν είναι καθόλου βέβαιο και στο χέρι τους ότι τους γνωστοποιείται αυτήν (τι φάρμακο, για πόσο διάστημα, για ποιον λόγο και με ποιον σκοπό).

Τα παραπάνω είναι μόνο κάποιες παράμετροι που συνθέτουν την πραγματικότητα του ψυχιατρικού συστήματος, που χρησιμοποιώντας ότι μέσο έχει στη διάθεση του, κυρίως το φόβο, τόσο των πασχόντων, όσο και της κοινωνίας, νομιμοποιείται "ηθικά" η αποστέρηση κάθε ανθρώπινου χαρακτηριστικού και κάθε δικαιώματος από τους ψυχικά πάσχοντες …κάτι που σημαίνει τη δυνατότητα αυτή για τον καθένα από μας.

Ο σκοπός – ο επιθυμητός προσανατολισμός:

Τελικός: να αναιρέσουμε την ψυχιατρική βία, όλο το ψυχιατρικό σύστημα, δηλαδή,
στη βάση του.

σε άμεσο χρόνο: οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας να είναι αντικείμενο διαχείρισης των ίδιων των χρηστών – ληπτών και των οικογενειών τους, δηλαδή όλων των πολιτών, αν αναλογιστεί κανείς ότι 1 στους 4 ανθρώπους αναγκάζεται να έρθει κάποια στιγμή σε επαφή με το σύστημα ψυχικής υγείας.

σε βάσεις: σεβασμού – αξιοπρέπειας – ελευθερίας – ανοιχτού διαλόγου με αναφαίρετο κάθε ανθρώπινο δικαίωμα του ανθρώπου που πάσχει και δε χρειάζεται ακόμη ένα φορτίο (τη βαρβαρότητα του ψυχιατρικού συστήματος) αλλά ουσιαστική φροντίδα, με ότι σημαίνει αυτή.

Οι προτάσεις: μέσω συλλογικής δράσης και συντονισμού όλων όσων διαθέτουν εικόνα του συστήματος ψυχικής υγείας να πραγματοποιηθούν ανοιχτές εκδηλώσεις με άξονες:

1. Την πληροφόρηση των ανθρώπων για την πραγματικότητα του συστήματος «ψυχικής υγείας»
2. Την ευαισθητοποίηση προς τον ψυχικά πάσχοντα άνθρωπο
3. Την καλλιέργεια του ανοιχτού διαλόγου για να συνειδητοποιούμε τι σημαίνει η ισχύουσα ψυχιατρική πραγματικότητα, ποιες είναι οι διαστάσεις της και τι προεκτάσεις μπορεί να πάρει σε προσωπικό και σε προσωπικό κοινωνικό επίπεδο,

Η πρόταση είναι να ανασύρουμε και να καλλιεργήσουμε την ανθρωπιά μας, που δείχνει να εξαφανίζεται, και οι έγκλειστοι στα ψυχιατρεία συνάνθρωποι μας είναι ένα από τα τρομακτικότερα σημάδια γι’ αυτό

Οι πρακτικές και οι τρόποι δεν μπορεί παρά να βρεθούνε, όταν θελήσουμε να διαθέσουμε έστω λίγη από την ώρα μας.


[ιστοσελίδες με ενδιαφέροντα περιεχόμενα για την ψυχική υγεία]

Παναγιώτης Μπιτούλης 24/6/2014
  
 
2008-2014 psi-action. Powered by Blogger Blogger Templates designed by Deluxe Templates. Premium Wordpress Themes | Premium Wordpress Themes | Free Icons | wordpress theme
Wordpress Themes. Blogger Templates by Blogger Templates and Blogger Templates