Τι γίνεται με τις συντάξεις αναπηρίας ή τα προνοιακά επιδόματα όσων ανθρώπων περιθάλπονται σε ιδρύματα ή φιλοξενούνται σε μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης;
Γνωρίζουμε ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, άνθρωποι με χρόνια προβλήματα, που ζουν σε ιδρύματα ή ακόμα και σε μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης (οικοτροφεία και ξενώνες), πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης συγγενών τους, οι οποίοι εισπράττουν για λογαριασμό τους τα επιδόματα και τις συντάξεις. Με αυτόν τον τρόπο, οι “άφαντοι” συγγενείς εξασφαλίζουν ένα εισόδημα, χωρίς να δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον για τους πραγματικούς δικαιούχους των επιδομάτων και των συντάξεων.
Πριν από λίγες μέρες, διαβάσαμε για την προσπάθεια προνοιακών ιδρυμάτων να προστατεύσουν τους περιθαλπόμενους από τους “άφαντους” συγγενείς που εισπράττουν επιδόματα και συντάξεις. Αν και καθόλου δεν διαφωνούμε με την προσπάθεια, μας ανησυχεί η πρόταση να παρακρατούν τα ίδια τα ιδρύματα ένα μεγάλο ποσοστό των συντάξεων! Μάλιστα, ενημερωθήκαμε από άλλο δημοσίευμα ότι στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Δράμας οι εισαγωγές των ασθενών γίνονται με τον όρο να καταβάλλεται η σύνταξή τους στο ίδρυμα!
Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, γιατί οι συντάξεις των ανθρώπων με χρόνια προβλήματα θα πρέπει να καταλήγουν είτε στους “άφαντους” συγγενείς είτε στα ιδρύματα; Θα φτάσουν ποτέ στους ίδιους τους δικαιούχους; Ή θα συνεχίσουμε να θεωρούμε ότι οι δικαιούχοι δεν έχουν ανάγκες και επιθυμίες και, συνεπώς, κάποιος άλλος θα πρέπει να χρησιμοποιεί τη σύνταξή τους; Και αν είναι έτσι, τελικά ποιο είναι το νόημα των επιδομάτων και των συντάξεων; Γιατί δεν τα κόβουν να μην κοροϊδευόμαστε;
Και μια άλλη απορία: Αν οι πολίτες αυτής της χώρας υποχρεώνονται να καταβάλλουν τη σύνταξή τους στο δημόσιο ίδρυμα που τους περιθάλπει, τι διαφορά θα έχουν τα δημόσια με τα ιδιωτικά ιδρύματα;
Με την ευκαιρία, πιστεύουμε ότι θα πρέπει να συζητηθεί και το θέμα της διαχείρισης των συντάξεων από τις μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Τα τελευταία χρόνια, που υποχρηματοδοτούνται οικοτροφεία και ξενώνες, πολλοί φορείς κατέφυγαν στην αναγκαστική (ή εύκολη;) λύση της κάλυψης μέρους των εξόδων των μονάδων από τις συντάξεις των φιλοξενουμένων σε αυτές. Θα πάρει, επιτέλους, θέση το υπουργείο Υγείας; Ή μήπως η κάλυψη μέρους των εξόδων από τις συντάξεις των “ενοίκων” αποτελεί μια βολική λύση και μειώνει τις διαμαρτυρίες για τη μη τήρηση των υποχρεώσεων του υπουργείου απέναντι στις μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης;
Γνωρίζουμε ότι, σε αρκετές περιπτώσεις, άνθρωποι με χρόνια προβλήματα, που ζουν σε ιδρύματα ή ακόμα και σε μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης (οικοτροφεία και ξενώνες), πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης συγγενών τους, οι οποίοι εισπράττουν για λογαριασμό τους τα επιδόματα και τις συντάξεις. Με αυτόν τον τρόπο, οι “άφαντοι” συγγενείς εξασφαλίζουν ένα εισόδημα, χωρίς να δείχνουν το παραμικρό ενδιαφέρον για τους πραγματικούς δικαιούχους των επιδομάτων και των συντάξεων.
Πριν από λίγες μέρες, διαβάσαμε για την προσπάθεια προνοιακών ιδρυμάτων να προστατεύσουν τους περιθαλπόμενους από τους “άφαντους” συγγενείς που εισπράττουν επιδόματα και συντάξεις. Αν και καθόλου δεν διαφωνούμε με την προσπάθεια, μας ανησυχεί η πρόταση να παρακρατούν τα ίδια τα ιδρύματα ένα μεγάλο ποσοστό των συντάξεων! Μάλιστα, ενημερωθήκαμε από άλλο δημοσίευμα ότι στο Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων Δράμας οι εισαγωγές των ασθενών γίνονται με τον όρο να καταβάλλεται η σύνταξή τους στο ίδρυμα!
Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, γιατί οι συντάξεις των ανθρώπων με χρόνια προβλήματα θα πρέπει να καταλήγουν είτε στους “άφαντους” συγγενείς είτε στα ιδρύματα; Θα φτάσουν ποτέ στους ίδιους τους δικαιούχους; Ή θα συνεχίσουμε να θεωρούμε ότι οι δικαιούχοι δεν έχουν ανάγκες και επιθυμίες και, συνεπώς, κάποιος άλλος θα πρέπει να χρησιμοποιεί τη σύνταξή τους; Και αν είναι έτσι, τελικά ποιο είναι το νόημα των επιδομάτων και των συντάξεων; Γιατί δεν τα κόβουν να μην κοροϊδευόμαστε;
Και μια άλλη απορία: Αν οι πολίτες αυτής της χώρας υποχρεώνονται να καταβάλλουν τη σύνταξή τους στο δημόσιο ίδρυμα που τους περιθάλπει, τι διαφορά θα έχουν τα δημόσια με τα ιδιωτικά ιδρύματα;
Με την ευκαιρία, πιστεύουμε ότι θα πρέπει να συζητηθεί και το θέμα της διαχείρισης των συντάξεων από τις μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Τα τελευταία χρόνια, που υποχρηματοδοτούνται οικοτροφεία και ξενώνες, πολλοί φορείς κατέφυγαν στην αναγκαστική (ή εύκολη;) λύση της κάλυψης μέρους των εξόδων των μονάδων από τις συντάξεις των φιλοξενουμένων σε αυτές. Θα πάρει, επιτέλους, θέση το υπουργείο Υγείας; Ή μήπως η κάλυψη μέρους των εξόδων από τις συντάξεις των “ενοίκων” αποτελεί μια βολική λύση και μειώνει τις διαμαρτυρίες για τη μη τήρηση των υποχρεώσεων του υπουργείου απέναντι στις μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης;
update:
Κείμενα σε ιστοσελίδες, ιστολόγια και έντυπο τύπο σχετικά με την τροπολογία για την παρακράτηση των συντάξεων, την οποία κατέθεσε ο Ανδρέας Λοβέρδος σχεδόν δύο μήνες μετά την ανάρτηση:
01) Θα πληρώνουν για την περίθαλψή τους οι χρονίως πάσχοντες! (Η Αυγή, 26/05/2011)
02) Ήρθε η σειρά των ψυχικά ασθενών να πληρώσουν την κρίση! (psi-action, 27/05/2011)
03) Κατάσχεση ακόμα και της πενιχρής σύνταξης των ψυχικά πασχόντων επιβάλλει ο Λοβέρδος (psyspirosi, 28/05/2011)
02) Ήρθε η σειρά των ψυχικά ασθενών να πληρώσουν την κρίση! (psi-action, 27/05/2011)
03) Κατάσχεση ακόμα και της πενιχρής σύνταξης των ψυχικά πασχόντων επιβάλλει ο Λοβέρδος (psyspirosi, 28/05/2011)
04) «Μεταμοσχεύσεις» συντάξεων (Ελευθεροτυπία, 01/06/2011
05) Οι ψυχικά ασθενείς θα πληρώνουν με τη σύνταξή τη διαμονή τους στις Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (synopsyno, 02/06/2011)
06) Ο Λοβέρδος βάζει τέλος στον ...δωρεάν εγκλεισμό ! (psi-action, 28/07/2011)
07) Νέο χαράτσι - εξόντωση των ψυχικά ασθενών (tvxs, 29/07/2011)
08) Παρανοϊκή απόφαση του κράτους πρόνοιας ((Ελευθεροτυπία, 30/07/2011)
09) Ο σφετερισμός των συντάξεων από τον Λοβέρδο δεν πρέπει να περάσει (psyspirosi, 01/08/2011)
10) Στο στόχαστρο οι ψυχικά ασθενείς (Το Ποντίκι, 02/08/2011)
11) Παράνοια στις συντάξεις Πρόνοιας (Ελευθεροτυπία, 07/08/2011)
12) «Μόνο ιμάντες και πάνες για τους ψυχικά πάσχοντες» (Ελευθεροτυπία, 14/08/2011)
13) Να ανακληθεί η απόφαση Λοβέρδου για την παρακράτηση συντάξεων των ψυχικά πασχόντων (psi-action, 21/08/2011)
update 2:
Σχετικά με την επέκταση της απόφασης στις κοινοτικές δομές των φορέων ΝΠΔΔ και μη-κερδοσκοπικού χαρακτήρα (έντεκα μήνες μετά την αρχική ανάρτηση):
14) Με νομοθετική διάταξη του Λοβέρδου ο σφαγιασμός των συντάξεων των ασθενών επεκτείνεται και στις στεγαστικές δομές των ΜΚΟ, με άμεση εφαρμογή (psyspirosi, 03/03/12)
15) Παρακράτηση συντάξεων ασθενών από τις ψυχιατρικές δομές (aristotelous17, 03/03/12)
16) Θα πληρώνουν οι ψυχικά ασθενείς τη φιλοξενία τους στις κοινοτικές δομές (psi-action, 04/03/2012)
17) Υπόμνημα των εργαζομένων Δ/νσης Ψυχικής Υγείας για την παρακράτηση συντάξεων ασθενών (aristotelous17, 12/03/12)
18) Με αφορμή την απάντηση Κατριβάνου στους εργαζόμενους της Δνσης Ψυχικής Υγείας (psi-action, 25/03/12)
19) Συντονισμός και κοινή δράση για να μην περάσει η παρακράτηση των συντάξεων των ασθενών στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα (psyspirosi, 27/03/12)
20) Κανίβαλοι σε αμόκ! (Ριζοσπάστης, 29/03/12)
21) Η επιχείρηση οικονομικής εξόντωσης των ψυχικά πασχόντων συνεχίζεται (psi-action, 25/03/12)
4 σχόλια:
Η Μονάδα Υποστήριξης και Παρακολούθησης του προγράμματος Ψυχαργώς (περιόδου 2003-2007) είχε εκδόσει ένα οδηγό για τη διαχείριση διαφόρων θεμάτων νομικού ενδιαφέροντος. Μεταξύ αυτών υπήρχε μια ενότητα για το ζήτημα των συντάξεων. Ίσως κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται στην ανάρτηση να μπορούν να αναζητηθούν εκεί.
Ανώνυμε, αν εννοείς τον Οδηγό
Διαχείρισης Νομικών Προβλημάτων (2007), δεν βρήκα σε αυτόν καμία απάντηση στα ερωτήματα της ανάρτησης. Αν βρήκες εσύ κάτι σχετικό, σε παρακαλώ γράψε κάτι πιο συγκεκριμένο (έστω τη σελίδα που το βρήκες).
Σε ευχαριστώ
Νομίζω ότι αυτά που αναφέρονται σε διάφορα κεφάλαια και ιδιαίτερα στο σχετικό με τη διαχείριση της περιουσίας (σελ. 27) είναι αρκετά για να γίνει κατανοητό το πνεύμα που πρέπει να καθοδηγεί τη διαχείριση αυτών των θεμάτων. Ο ασθενής είναι υπεύθυνος για τη διαχείριση των οικονομικών και της περιουσίας του, ν' αποφασίζει τι θα κάνει με αυτά (όπως περίπου ο καθένας άλλωστε). Αν δεν είναι υπό δικαστική συμπαράσταση, κανείς άλλος πλην του ίδιου δεν μπορεί να αποφασίσει για το τι θα γίνει με τα χρήματα και την περιουσία του. Ακόμη και αν τεθεί υπό δικαστική συμπαράσταση, αυτή λειτουργεί αποκλειστικά προς το συμφέρον του.
Ναι, σε γενικές γραμμές αυτό που περιγράφεις είναι το πνεύμα του οδηγού, με το οποίο συμφωνώ.
Απαντήσεις στα συγκεκριμένα ερωτήματα δεν βρήκα. Εκτός αν εννοείς ότι σαφώς δεν επιτρέπεται ούτε σε συγγενείς, ούτε σε ιδρύματα, ούτε σε μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης να χρησιμοποιούν χρήματα από τις συντάξεις των ανθρώπων με αναπηρία. Παρ' όλα αυτά συμβαίνει. Ο οδηγός της ΜΥΠ καλά τα λέει αλλά δεν φαίνεται να λύνει το πρόβλημα.
Δημοσίευση σχολίου