Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

  

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΧΡΕΩΣΤΟΥΜΕΝΩΝ 
ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ 
ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟ ΤΟΜΕΑ 
ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ 
ΤΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΟΥΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΝΟΙΚΩΝ ΣΤΙΣ ΔΟΜΕΣ.

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ 
ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ - ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

Η συνεχιζόμενη άρνηση του Υπουργού και της Υφυπουργού Υγείας της κυβέρνησης της ‘τρόικας  εσωτερικού’ για πληρωμή των καθυστερούμενων (εδώ και έξη έως επτά μήνες) μισθών των εργαζομένων στις μονάδες ψυχικής υγείας των ΜΚΟ, καθώς και της καταβολής των κονδυλίων που είναι απαραίτητα για την ασφαλή και με θεραπευτικούς και αποκαταστασιακούς όρους διαβίωση των ενοίκων σ΄ αυτές τις στεγαστικές δομές, αποτελεί ένα από τα πιο σαφή δείγματα όχι απλώς προθέσεων, αλλά των ειλημμένων αποφάσεων για ολοσχερή διάλυση της Ψυχικής Υγείας και την μετάλλαξή της σ΄ ένα, χωρίς περιτυλίγματα, ακραιφνώς ιδιωτικό και κερδοσκοπικό σύστημα μόνο για τους λίγους.

Για μιαν ακόμη φορά, τα αδιαμφισβήτητα σκάνδαλα και η διαφθορά των ΜΚΟ (καθ’  όλα εφάμιλλη  με αυτήν του λεγόμενου ‘δημόσιου’) χρησιμοποιείται ως άλλοθι και ως όχημα της πολιτικής των περικοπών και της διάλυσης, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται η βαθύτατη διαφθορά και η δομική δυσλειτουργία του υπάρχοντος ‘δημόσιου’ για την  απόλυση δεκάδων χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων.

Γιατί θα πρέπει να μένουν επ΄ άπειρον χωρίς μισθό οι εργαζόμενοι (και μάλιστα, να απολύονται από κάποιους εργοδότες) και χωρίς  στοιχειώδεις όρους διαβίωσης οι ένοικοι των δομών, επειδή, πιθανόν, πολλοί από τους ιδιοκτήτες των ΜΚΟ έχουν ‘κλέψει’ και έχουν κάνει πλήθος κομπίνες;

Αν πράγματι αυτός είναι ο λόγος (που δεν είναι), τότε γιατί να μην προχωρήσει  η πληρωμή των εργαζομένων με ειδικούς κωδικούς που θα διασφαλίζουν την άμεση εξόφληση των οφειλομένων ενώ, παράλληλα, θα βαδίζουν και οι υποτιθέμενες διαδικασίες ‘ελέγχου’ και ‘εξυγίανσης’;

Πώς θεωρούν αυτοί, οι «γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές», ότι μπορεί να δουλέψει μια υπηρεσία με επί μήνες απλήρωτους εργαζόμενους… να κάνουν τι, θεραπευτικά με τους ‘ασθενείς’ τους όταν οι ίδιοι δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο και το καθημερινό φαγητό τους, όταν ζουν μέσα στην βαθύτατη ανασφάλεια για το δικό τους αύριο; 

Η μόνη, αυτή τη στιγμή, διαφορά μεταξύ των εργαζομένων στο Δημόσιο και στις ΜΚΟ είναι ότι οι πρώτοι παίρνουν ακόμη, κάθε μήνα, το μισθό τους, ένα δραστικά πια περικομμένο μισθό, μέχρι και 50%, αλλά ακόμα τον παίρνουν.  Και εδώ, για πόσο ακόμα; Και μήπως, εν μέσω ραγδαίων απολύσεων στο ‘δημόσιο’, η θέση, πχ, των αορίστου χρόνου είναι εξασφαλισμένη; Κι’  αν δεν έχουν  περάσει από ΑΣΕΠ; Και όταν, λόγω απαγόρευσης των προσλήψεων, καθώς όσοι, εδώ και τρία χρόνια, βγαίνουν σε σύνταξη δεν αντικαθίστανται, φτάνουν πολλές στεγαστικές δομές να δουλεύουν με 5-6-7 άτομα προσωπικό ή, αντίστοιχα, τα τμήματα εισαγωγών με κάτω από 14 άτομα, τότε τι γίνεται;  Όλα αυτά, και διάφορα άλλα, είναι το νέο εσωτερικό (ψυχικό) και εξωτερικό περιβάλλον του θεραπευτή στο Δημόσιο. 

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και το δραστικά μειωμένο κονδύλι για την επιχορήγηση των ΜΚΟ της ψυχικής υγείας για το 2013 (μείωση αντίστοιχη αυτής του 2012 που έχει οδηγήσει στην σημερινή κατάσταση), τα Υπουργικά επιτελεία της οδού Αριστοτέλους ουδόλως ενδιαφέρονται για όλα αυτά. Ο σκοπός είναι οι συγχωνεύσεις των δομών (και, γιατί όχι, και των ίδιων των ΜΚΟ), η διάλυση και η κατεδάφιση.

Όσο λιγότερες οι αυταπάτες για λύσεις μέσα από τα παλιά και συνήθη μέσα και από κοινού με εργοδότες (που χρησιμοποιούν τους εργαζόμενους ως όχημα των δικών τους επιδιώξεων και ενδιαφέρονται γι΄ αυτούς μόνο ως μέσο διασφάλισης των δικών τους σχεδίων επιβίωσης ως επιχειρηματιών της ψυχικής υγείας), τόσο περισσότερο θα υπάρξει η δυνατότητα ν΄ ανοίξουν νέοι δρόμοι απέναντι σε μιαν εντελώς καινούργια κατάσταση, που ορθώνεται   μπροστά ως η έλλειψη του όποιου μέλλοντος. Και νέοι δρόμοι δεν μπορούν ανοίξουν (και στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα) παρά μόνο μέσα από την αυτόνομη οργάνωση και δράση των εργαζομένων, από κοινού με τους χρήστες των υπηρεσιών και τα κοινωνικά κινήματα, σε μια κατεύθυνση πέρα από και ενάντια στα συμπλέγματα εξουσίας κυβερνητικά, κρατικοσυνδικαλιστικά, επιχειρηματικά.

Η κυβερνητική υποκρισία φτάνει στο σημείο, ακριβώς τη στιγμή που η ίδια η πολιτική τους οδηγεί στην κατάρρευση και στο επαπειλούμενο κλείσιμο των στεγαστικών δομών των ΜΚΟ και του Δημοσίου, να πιέζουν (η Υφυπουργός και η Δ/νση Ψυχικής Υγείας) τους μηχανισμούς στα δημόσια ψυχιατρεία να ‘δώσουν ονόματα’ ασθενών χρόνιας παραμονής για μετάβασή στους σε κενές θέσεις στεγαστικών δομών του Δημόσιου, αλλά και των ΜΚΟ. Στέλνοντας ένα ερωτηματολόγιο αντίστοιχης ‘επιστημονικής’ αξίας και δομής με αυτό που συμπληρώνονταν στα ψυχιατρεία της Γερμανίας του 30, για να σταλούν οι ψυχικά ασθενείς στους θαλάμους των αερίων - ένα ερωτηματολόγιο των πέντε μονολεκτικών απαντήσεων, τελείως διεκπεραιωτικό, για να ‘γεμίσουν’ οι κενές θέσεις εδώ και τώρα …

Αφού τα προηγούμενα χρόνια η αγαστή (αν και μέσα από παράλληλους δρόμους) συνεργασία ψυχιατρικής κοινότητας, ΜΚΟ και Υπουργείου δημιούργησε, ως έκφραση της συνολικής δυσλειτουργίας του νεο-ιδρυματικού συστήματος που ονομάστηκε «Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση», τις εκατοντάδες κενές θέσεις στις στεγαστικές δομές, έρχονται τώρα, ή να τις γεμίσουν, ή να τις κλείσουν,  ή και τα δυο μαζί : να τις κλείσουν και οι ασθενείς στο δρόμο ….

Να ‘γεμίσουν’… Αλλά με ποιο προσωπικό …. αυτό το απλήρωτο και υπό απόλυση; Και ποιες δομές; Αυτές που ετοιμάζονται να κλείσουν; Αυτές που ψάχνουν να βρουν προσχήματα για να τις συγχωνεύσουν και, εν τέλει, να τις καταργήσουν-γιατί στοιχίζουν, γιατί πρέπει να περισταλούν οι δαπάνες για ενοίκια κλπ κλπ; Αυτές που υπάρχει κίνδυνος φέτος να μείνουν από πετρέλαιο; ΄Η, πχ, σε πολυκατοικίες όπου έχουν ενοικιαστεί προστατευόμενα διαμερίσματα και όπου (συχνά) οι άλλοι ιδιοκτήτες αποφασίζουν να μην ανάψουν καλοριφέρ -  και ως εκ τούτου, θα εναπόκειται στην συνέπεια της δημόσιας υπηρεσίας για να μην ξεπαγιάσουν οι ένοικοι του προστατευόμενου διαμερίσματος;

Αν το κίνημα στον ιδιωτικό ‘μη κερδοσκοπικό’ τομέα είναι ανάγκη να απεμπλακεί από ‘σωτήρες’ εργοδότες οι οποίοι, αφού έδωσαν, στον Επίτροπο της ΕΕ, όρκους πίστης στο μνημόνιο, έχουν πλέον ‘ανοιχτές’ τις πόρτες για διαβουλεύσεις στις Βρυξέλλες πίσω από ‘κλειστές’ πόρτες…. ‘για το καλό μας’… στο λεγόμενο ‘δημόσιο’ έχουμε φαινόμενα κλεισίματος μέσα στο ‘οχυρό άσυλο’, ως μέσου υπεράσπισης των νοσοκομειακών κλινών, που θεωρούνται βάση του οργανισμού και κατ’ επέκτασιν, των θέσεων εργασίας… Μεγαλύτερη  αυταπάτη δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Λες και ο οργανισμός δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη (πρωτομάστορας, και επ΄ αυτού, ο Λοβέρδος).

Αλλά το πιο σοβαρό είναι ότι παρατηρείται η οργάνωση μιας αντίστασης στην έξοδο των ασθενών εκτός ψυχιατρείου και στην μετάβασή τους σε στεγαστικές δομές, ιδιαίτερα του ‘μη κερδοσκοπικού’ τομέα. Οι ασθενείς να παραμείνουν έγκλειστοι  στα τμήματα χρονίων, μέσα στην εξαθλίωση και στην απόλυτη εκμηδένιση, για την φαντασιωσική υπεράσπιση των θέσεων  εργασίας… Και αυτό να υποστηρίζεται όχι μόνο από τους επί σειράν ετών καρεκλοκένταυρους του κρατικού συνδικαλισμού, αλλά και από τους κληρονόμους μιας παλαιολιθικής ‘αριστεράς’…

Εν κατακλείδι,

-το Υπουργείο βιάζεται να διώξει ασθενείς εκτός ψυχιατρείου (στη λογική των οικονομιών και της εξοικονόμησης προσωπικού) σε στεγαστικές δομές τις οποίες, την ίδια στιγμή, οδηγεί στο κλείσιμο.

-Πολιτικές παρατάξεις προπαγανδίζουν στους εργαζόμενους την συγκράτηση  των ασθενών εντός του ασύλου για να διατηρηθούν, δήθεν, οι θέσεις εργασίας.

-Οι ΜΚΟ διαπραγματεύονται (όσο πιο ψηλά φτάνουν σε επίπεδο γνωριμιών και δεσμών) νέα προγράμματα εκατομμυρίων μέσω ΕΣΠΑ (ενώ καταρρέουν τα παλιά).

Ποτέ δεν ήταν πιο αναγκαία η επεξεργασία, σε νέα βάση, της μέχρι τώρα εμπειρίας και η οργάνωση της ανεξάρτητης και αυτόνομη δράσης των εργαζομένων και των χρηστών των υπηρεσιών. Πρωτοβουλίες πρέπει να υπάρξουν από όλες τις πλευρές και, στο βαθμό που αναγνωρίζουμε την ανάγκη και το θέλουμε, μπορούμε να συντονιστούμε.

Η Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση απαιτεί την άμεση πληρωμή όλων των οφειλόμενων μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό ‘μη κερδοσκοπικό’ τομέα, με δικλείδες ασφαλείας ώστε η όποια επιχορήγηση να πάει αποκλειστικά για πληρωμή μισθών και ταυτόχρονα στην διασφάλιση της αξιοπρεπούς ζωής των ενοίκων στις δομές. 

Η λύση, εν τέλει, δεν μπορεί να είναι προς την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση που προωθεί, με διάφορους τρόπους, το Υπουργείο, αλλά στην ανάληψη από το Δημόσιο όλων των δομών και στην διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας και των αποδοχών σε μόνιμη βάση.

9 Δεκεμβρίου 2012

     

1 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ΣΥΜΦΩΝΩ ΣΤΟ 90% ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ Σ ΑΥΤΟ ...
(Η λύση, εν τέλει, δεν μπορεί να είναι προς την περαιτέρω ιδιωτικοποίηση που προωθεί, με διάφορους τρόπους, το Υπουργείο, αλλά στην ανάληψη από το Δημόσιο όλων των δομών και στην διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας και των αποδοχών σε μόνιμη βάση.)
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΛΥΣΗ ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΟΛΑ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΙΣ ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ .... ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΔΙΩΧΝΟΥΝΕ ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑΝ ΜΕ ΑΣΕΠ ΚΑΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΜΠΗΚΑΜΕ ΜΕ ΑΠΛΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΝ ... ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ "ΣΟΥΤΑΡΟΥΝ" ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Δημοσίευση σχολίου

 
2008-2016 psi-action. Powered by Blogger Blogger Templates designed by Deluxe Templates. Premium Wordpress Themes | Premium Wordpress Themes | Free Icons | wordpress theme
Wordpress Themes. Blogger Templates by Blogger Templates and Blogger Templates