Η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία καλείται να πάρει θέση για τις πρακτικές της Χρυσής Αυγής

Πειραιάς 27 Σεπτεμβρίου 2013

Προς

Το Δ.Σ. της ΕΨΕ

Θέμα: Οι θέσεις της Ε.Ψ.Ε απέναντι στις ναζιστικές «ιδέες» και πρακτικές της Χρυσής Αυγής

Φίλε Κύριε Πρόεδρε,

Τα τελευταία φρικιαστικά επακόλουθα της ναζιστικής πρακτικής της Χρυσής Αυγής προσδοκώ, ότι θα έπεισαν το Δ.Σ. ότι ήταν μεγάλο λάθος του να αποφύγει να πάρει θέση όταν πριν ένα χρόνο περίπου οι συνάδελφοι Μεγαλοοικονόμου και Τζαβάρας και εγώ του γνωστοποιήσαμε τις βδελυρές περί στείρωσης και ευθανασίας ιδέες του ηθικού, κοινωνικού και πολιτικού αυτού αποστήματος, ιδέες που επί Χίτλερ είχαν τη γενικευμένη και ανατριχιαστική εφαρμογή τους και που, όπως θλιβερά αποδείχτηκε, έθελξαν και συναδέλφους μας.

Επανέρχομαι λοιπόν σε όσα προ έτους περίπου σας είχα προτείνει να διατυπώσετε και να δημοσιοποιήσετε ως θέσεις της ΕΨΕ και επίσης σας ζητώ να κινήσετε αμέσως την πειθαρχική διαδικασία για μέλη της ΕΨΕ που καταγγέλλονται ως μέλη της Χρυσής Αυγής.

Κύριε Πρόεδρε,

Οι καιροί είναι δύσκολοι και προφανώς επικίνδυνοι. Όσοι θέλουμε όμως να νομίζουμε ότι συναποτελούμε την πνευματική ηγεσία της χώρας πρέπει να αποδεχόμαστε και τις αντίστοιχες ευθύνες και το ενδεχόμενο κόστος (π.χ. να δυσαρεστήσουμε κάποιους ενδεχομένως και φίλους). Επειδή αποφεύγοντας να πάρουμε θέση επί τόσο ζωτικής σημασίας ζητήματος θα κατηγορηθούμε ασφαλώς και δικαίως για στάση ευμενούς ουδετερότητας απέναντι σε εκείνους που μετέρχονται ή υποστηρίζουν τις ναζιστικές ιδέες και πρακτικές. Είμαι βέβαιος ότι οι συνάδελφοί μου στο Δ.Σ θα πράξουν ό,τι πρέπει για να αποφύγουν μια τέτοια κατηγορία.

Ιδού τι προτείνω να περιλαμβάνει η σχετική απόφαση της ΕΨΕ.

1. Τα δικαιώματα στη ζωή -και σε ό,τι με την έννοια της ζωής νοείται, σημαίνεται και συνεπάγεται- είναι κατοχυρωμένα, με σωρεία νομικών εγγράφων πανευρωπαϊκής ισχύος, για όλους τους ανθρώπους που ζούνε στη χώρα μας, χωρίς καμιά εξαίρεση για οποιονδήποτε λόγο ή επιχείρημα επιστημονικοφανές, λογικοφανές ή άλλο.

2. Οι γιατροί επιπροσθέτως οφείλουν, σύμφωνα με τον όρκο τους και τις πανάρχαιες και πάγιες αξίες του λειτουργήματός τους, να αντιστέκονται και να μάχονται σθεναρά και ανυποχώρητα και με οποιοδήποτε προσωπικό κόστος, εναντίον κάθε απειλής ή διαφαινομένου κινδύνου αμφισβήτησης αυτών των δικαιωμάτων και βέβαια να αποβάλουν αμέσως από την κοινότητά τους κάθε γιατρό που υποστηρίζει, προπαγανδίζει, ανέχεται ή συμμετέχει σε φορείς που προβάλλουν και αναβιώνουν τις ανατριχιαστικές περί στείρωσης και ευθανασίας ανθρώπων πρακτικές της ναζιστικής θηριωδίας.

3. Καλεί όποιον έχει συγκεκριμένες και αποδείξιμες πληροφορίες που αφορούν μέλος της ΕΨΕ να τις γνωστοποιήσει επωνύμως προκειμένου να ενεργοποιηθεί η προβλεπόμενη από το Καταστατικό πειθαρχική διαδικασία.

4. Καλεί τους Ιατρικούς Συλλόγους της Χώρας να πράξουν το ίδιο.

5. Καλεί και παρακαλεί κάθε πολίτη αυτής της χώρας να μην επιτρέψει στην πικρία και την απογοήτευση του, από τα άδικα δεινά που υφίσταται, να εξουδετερώσει την ανθρωπιά του, και να μη στρέψει τη δίκαιη οργή του κατά αδύναμων και ανυπεράσπιστων συνανθρώπων.

6. Καλεί την πνευματική ηγεσία της Χώρας, τις Ενώσεις και Αρχές που υποστηρίζουν τα δικαιώματα του ανθρώπου και βέβαια όλα τα πολιτικά κόμματα εντός και εκτός Βουλής να μη εφησυχάζουν και να αντιδράσουν αμέσως στις προωθούμενες ναζιστικής έμπνευσης βδελυρές θεωρίες.

Σας  ευχαριστώ

Χάρης Βαρουχάκης

Πειραιάς 27 Σεπτεμβρίου 2013

Προς

Το Δ.Σ. της ΕΨΕ

Θέμα: Άδειες οπλοφορίας

Φίλε Κύριε Πρόεδρε,

Όπως γνωρίζετε, με αφορμή επιστολή του συναδέλφου κ. Θ. Μεγαλοοικονόμου που  δημοσιεύτηκε στα «Τετράδια Ψυχιατρικής» και απευθυνόταν και στην ΕΨΕ, η Εταιρεία μας, υπό την Προεδρία του συναδέλφου κ. Ν. Τζαβάρα, στη συνεδρίαση του Δ.Σ. της 20-2-2009 έκανε ομόφωνα και αυτούσια αποδεκτή την επί του θέματος εισήγησή μου. Η απόφαση αυτή ξεκαθαρίζει τις απόψεις του κορυφαίου συλλογικού οργάνου των Ελλήνων Ψυχιάτρων επί του πολυπλόκου αυτού ζητήματος και νομίζω τιμά την Εταιρεία μας και την ιστορία της.

Η απόφαση στάλθηκε τότε σε όλα τα συναρμόδια Υπουργεία, αλλά έτυχε βέβαια της συνήθους διαχρονικής απαξιωτικής υποδοχής.

Επειδή, μετά από τα τελευταία εγκλήματα της ανθρωποκτόνου βίας της ναζιστικής θηριωδίας, αποδείχτηκε ότι τα πράγματα θα ήταν ασφαλώς καλλίτερα, εάν η αλαζονεία της εκάστοτε πολιτικής Εξουσίας δεν την εμπόδιζε να ακούει και αυτούς που ξέρουν περισσότερα, και με την ελπίδα ότι επιτέλους θα αλλάξει Πρακτική, προτίθεμαι να στείλω πάλι την Απόφαση αυτή της Ε.Ψ.Ε σε όλους τους αρμοδίους.

Θέλω να παρακαλέσω την Ε.Ψ.Ε. να πράξει το ίδιο. Και ελπίζω να το κάνει χωρίς καθυστέρηση.

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

Χάρης Βαρουχάκης

Διαβάστε: 

Την εξόντωση των ψυχικά πασχόντων και των αναπήρων επαναφέρουν στο προσκήνιο οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής

Σχετικά με την τοποθέτηση στελέχους της Χρυσής Αυγής ως διευθυντή ψυχιατρικού τμήματος στο Ψ.Ν.Α.

Μια παλιά επιστολή της ΕΨΕ απαντά στο νέο σχέδιο του υπ. Υγείας για ίδρυση τμήματος "ακαταλογίστων" στο ΨΝΑ (Δαφνί)

Με αφορμή τις «προετοιμασίες για τμήμα "ακαταλογίστων" στο ΨΝΑ (Δαφνί)», οι οποίες επιβεβαιώνονται από την υφυπουργό Φ. Σκοπούλη, ξαναδιαβάζουμε τις θέσεις τις Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας για το συγκεκριμένο θέμα, όπως διατυπώθηκαν σε παλαιότερη επιστολή-απάντηση προς το Σύλλογο Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων Ε.Σ.Υ. του Νομού Αττικής.

Θέμα: Νοσηλεία – Φύλαξη ασθενών στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία βάσει των άρθρων 69-70 του Ποινικού Κώδικα.

Σε απάντηση του εγγράφου σας με αριθμό 40/1-7-2009, η Ε.Ψ.Ε θεωρεί σκόπιμο να σας γνωρίσει τα εξής επί του εξαιρετικά σημαντικού ζητήματος που θέτετε.

1. Η Ε.Ψ.Ε έχει επισημάνει αρμοδίως ότι η προβλεπόμενη από το Πρόγραμμα «ΨΥΧΑΡΓΩΣ» οριστική κατάργηση όλων των ειδικών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων δεν έχει αντιμετωπίσει, όπως θα έπρεπε, όλα τα ειδικότερα παρεπόμενα προβλήματα μιας τόσο ριζικής αναδιάταξης των Ψυχιατρικών Υπηρεσιών της χώρας μεταξύ των οποίων είναι και το πρόβλημα της θεραπείας και ταυτόχρονα φύλαξης, στα πλαίσια ποινικής διαδικασίας και ύστερα από απόφαση της Δικαιοσύνης, ψυχικά πασχόντων προσώπων.

2. Η θεραπεία σε συνθήκες κράτησης ψυχικά πασχόντων προσώπων που παρέβησαν τον Ποινικό Νόμο, αλλά κρίθηκαν ανίκανοι προς καταλογισμό της προβλεπόμενης ποινής, και η επίλυση των μειζόνων και δυσεπίλυτων προβλημάτων που μια τέτοια εν πολλοίς αντιφατική πρακτική συνεπάγεται, ανήκει στην ευθύνη του Υπουργείου Δικαιοσύνης και όχι του Υπουργείου Υγείας. Σε αυτή την ευθύνη, που το Υπουργείο Δικαιοσύνης από το έτος 1950 είχε αναλάβει, δεν κατέστη δυνατό να ανταποκριθεί. Από έγκυρες πληροφορίες που παρέχει ο κ. Χάρης Βαρουχάκης, μέλος της εξελεγκτικής Επιτροπής της Ε.Ψ.Ε και τέως Διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής, σε εγκύκλιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης με αριθμό 137559/30-12-1950 αναφέρεται επί λέξει ότι « …ο απαλλασσόμενος ψυχοπαθής θα μετάγεται εις το εν Αθήναις Ψυχιατρικό Παράρτημα το οποίον πρόκειται να αναδιοργανωθεί εις Δικαστικόν Ψυχιατρείον εγκαθιστάμενον εις κατάλληλον κτίριον». Η ανέγερση και η λειτουργία αυτού του Δικαστικού Ψυχιατρείου εκκρεμεί εδώ και περίπου εξήντα χρόνια.

3. Η εισαγωγή και παραμονή ψυχικά πασχόντων συνήθως για πολλά χρόνια και όχι σπάνια ισοβίως στα Δημόσια Ψυχιατρικά Νοσοκομεία επιβλήθηκε εξ ανάγκης και καταχρηστικά και συνεχίζεται ακόμη παρά το όσα προβλήματα εξ αρχής δημιούργησε και παρά τις έντονες, τεκμηριωμένες και επίμονες διαμαρτυρίες του Ιατρικού Σώματος που έμεναν αναπάντητες. Ο κ. Χ. Βαρουχάκης αναφέρεται ενδεικτικά στην με αριθμό 12124-3-1988 απόφαση της Επιστημονικής Επιτροπής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής η οποία και έγινε αποδεκτή από το Δ.Σ του Νοσοκομείου αυτού. Η απόφαση αυτή στάλθηκε στις αρμόδιες δικαστικές αρχές, αλλά δεν είχε κανένα θετικό αποτέλεσμα.

4. Η Ε.Ψ.Ε επαναλαμβάνει λοιπόν και φρονεί ότι εκφράζει τις θέσεις όλων των ψυχιάτρων που εργάζονται στα απομείναντα ψυχιατρικά Νοσοκομεία ότι:

4.1. Σε κάθε ψυχικά πάσχοντα «κρατούμενο» ή μη, εκούσια ή ακούσια νοσηλευόμενο, πρέπει να παρέχεται οποιοδήποτε θεραπευτικό μέσο που κατά την κρίση της θεραπευτικής ομάδας θα έχει ευνοϊκή επίδραση στην αποκατάσταση της ψυχικής του υγείας. Κανείς γιατρός ή άλλο μέλος της θεραπευτικής ομάδας δεν πρέπει να εξαναγκάζεται να παραβεί αυτή την αρχή.

4.2. Είναι γνωστό και γενικά πλέον αποδεκτό ότι ο αυστηρός εγκλεισμός προσώπων που εμφανίζουν ψυχική διαταραχή σε ελάχιστες περιπτώσεις και για ελάχιστο χρόνο είναι αναγκαίος, στις δε περισσότερες αποβαίνει εξαιρετικά επιβλαβής.

4.3. Είναι επίσης γνωστό και γενικά αποδεκτό ότι στα θεραπευτικά της ψυχικής διαταραχής μέτρα, με πολύ μεγάλη μάλιστα θεραπευτική αξία, πλην της φαρμακοθεραπείας ή της εξειδικευμένης ψυχοθεραπείας ανήκουν και μέθοδοι ή τεχνικές όπως π.χ. η ελεύθερη κίνηση των αρρώστων, η συμμετοχή σε προγράμματα οργάνωσης ελεύθερου χρόνου, η παρακολούθηση προγραμμάτων επαγγελματικής εκπαίδευσης, η χορήγηση αδειών εξόδου από το νοσοκομείο, η εντός ή εκτός του Νοσοκομείου ψυχαγωγία κ.τ.λ.

4.4. Κάθε πρακτική που παραγνωρίζει την θεραπευτική αξία αυτών των θεραπευτικών μέσων, που επιβάλλει περιοριστικά της ελευθερίας μέτρα και σε περιπτώσεις που δεν χρειάζονται ή με αυστηρότητα μεγαλύτερη από την απαιτούμενη ή για χρόνο μακρότερο από τον αναγκαίο, που παρεμποδίζει την πρακτική των ανοικτών θυρών και τη δημιουργία του κλίματος ελευθερίας και σεβασμού των δικαιωμάτων και της προσωπικότητας των νοσηλευομένων που πρέπει να επικρατεί σε κάθε Μονάδα Ψυχικής Υγείας, παρεμποδίζει σε μεγάλο βαθμό το θεραπευτικό έργο και αντιβαίνει ευθέως στις αρχές και τις αξίες της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης και στις σύγχρονες αντιλήψεις για την αντιμετώπιση της ψυχικής διαταραχής.

4.5. Οι Μονάδες Ψυχικής Υγείας του Ε.Σ.Υ είναι οργανωμένες (ή αυτές που προσπαθούν να οργανωθούν) πρέπει να λειτουργούν και καταβάλλεται προσπάθεια να λειτουργούν σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης και τις σύγχρονες αντιλήψεις για την ψυχική διαταραχή και την αντιμετώπισής της. Επομένως η νοσηλεία και η «κράτηση» σε αυτές επί χρόνο απροσδιόριστο και συνήθως πολυετή ψυχικά πασχόντων προσώπων για την μοίρα, τη ζωή και την μεταχείριση των οποίων άλλοι και όχι οι θεράποντές τους αποφασίζουν συνιστά επιστημονική, λογική αλλά και ηθική αντίφαση που μοιραία καταλήγει στη δημιουργία μειζόνων προβλημάτων και απαραδέκτων καταστάσεων. Όπως π.χ. να υποχρεώνονται Διευθυντές κλινικών να κρατούν και να «θεραπεύουν» επί χρόνια μέσα στο Νοσοκομείο πρόσωπα για τα οποία επανειλημμένα αλλά εις μάτην έχουν αποφανθεί ότι θα έπρεπε να έχουν εξέλθει, ή να διώκονται νοσηλευτές για παράβαση καθήκοντος επειδή ακριβώς έκαναν το καθήκον τους συμμορφούμενοι με τις εντολές των θεραπόντων για άρση ή χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων.

4.6. Η Ε.Ψ.Ε αναγνωρίζει ότι η επίλυση των πολλών και σοβαρών προβλημάτων που σχετίζονται με την νοσηλεία ψυχικά πασχόντων προσώπων που παρέβησαν τον ποινικό νόμο αλλά ταυτόχρονα κρίθηκαν ανίκανοι για να τους καταλογιστεί η πράξη τους συνιστά εξαιρετικά δυσχερές εγχείρημα, η ανάληψη όμως του οποίου δεν μπορεί να καθυστερήσει περαιτέρω. Και γι αυτό θεωρεί χρήσιμο να προσδιορίσει τις βασικές κατευθυντήριες γραμμές προς τις οποίες πρέπει να κινηθεί σχετικά η Πολιτεία. Συγκεκριμένα:

* Η νοσηλεία ασθενών αυτής της κατηγορίας σε Μονάδες Ψυχικής Υγείας του Ε.Σ.Υ. πρέπει να παύσει το ταχύτερο.

* Η ιδέα της οργάνωσης και λειτουργίας Δικαστικού Ψυχιατρείου πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά και από πολλές πλευρές και ως προς τις κτιριακές και άλλες υλικού τύπου προδιαγραφές, αλλά και κυρίως ως προς τον τρόπο λειτουργίας του.

* Είναι βασική και κατεπείγουσα η ανάγκη ριζικής αλλαγή της σχετικής νομοθεσίας και κυρίως προς δύο βασικές κατευθύνσεις. Πρώτο τη λειτουργία εξειδικευμένου δικαστικού οργάνου που θα επιλαμβάνεται των σχετικών περιπτώσεων και δεύτερο πολύ μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη συμμετοχή των θεραπόντων στη λήψη και την υλοποίηση των αποφάσεων.

Η Ε.Ψ.Ε εφ’ όσον αναληφθεί τέτοια προσπάθεια είναι έτοιμη να προσφέρει τις υπηρεσίες της.

Για την Ε.Ψ.Ε

Ν. Τζαβάρας, Πρόεδρος της Ε. Ψ. Ε.                        

Χ. Βαρουχάκης, Μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής της Ε.Ψ.Ε.

Κοιν.:

1. Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Νικόλαο Δένδια

2. Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Δημήτριο Αβραμόπουλο

3. Πρόεδρο Αρείου Πάγου
 

Η ημερίδα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση (video)

Το πρόγραμμα της ημερίδας που πραγματοποιήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 2013 από την Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία και τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών με θέμα: "Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση σε περίοδο κρίσης": εδώ

1η Ενότητα: «Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση ΣΗΜΕΡΑ»

2η Ενότητα: «Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση ΑΥΡΙΟ»

Πηγή: Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών

Επιστολές της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας προς τους υπουργούς Οικονομικών και Υγείας

Η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, με επιστολές της προς τους υπουργούς Οικονομικών Γ. Στουρνάρα και Υγείας Α. Λυκουρέντζο, τονίζει την αναγκαιότητα της χρηματοδότησης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, όχι μόνο για θεραπευτικούς και ανθρωπιστικούς λόγους αλλά και για οικονομικούς, αφού το κόστος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που θα δημιουργηθούν από την έλλειψη υπηρεσιών αναμένεται να είναι πολλαπλάσιο από αυτό που απαιτείται για τη συνέχιση της λειτουργίας τους.

Ακολουθεί η επιστολή προς τον Υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Στουρνάρα

Αθήνα 19/12/2012

Αρ. Πρωτ. 235

Κύριο Γιάννη Στουρνάρα

Υπουργό Οικονομικών

Κύριε Υπουργέ,

Σας γράφουμε σήμερα, εκπροσωπώντας τους περίπου 1600 Έλληνες ψυχιάτρους της χώρας μας για να σας ενημερώσουμε για ένα θέμα μεγάλης σημασίας που αφορά όχι εμάς ως επαγγελματική ομάδα αλλά τους συμπολίτες μας με ψυχικά προβλήματα που έχουμε ταχθεί να υπηρετούμε.

Είναι γνωστό σε όλους, κ. Υπουργέ, ότι σε περιόδους οικονομικής κρίσης, μια από τις κατ’ εξοχήν θιγόμενες ομάδες του πληθυσμού είναι η ομάδα των ατόμων με ψυχικά προβλήματα καθώς και οι ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού που δυνητικά θα εμφανίσουν ψυχικά προβλήματα κάτω από την επίδραση του σοβαρού ψυχοκοινωνικού στρες που συνεπάγεται η τρέχουσα οικονομική κρίση.

Κάτω από τις συνθήκες αυτές, θα ανέμενε κανείς να διατεθούν ηυξηµένα κονδύλια για την αντιμετώπιση των ψυχικών προβλημάτων και κυρίως για την προφύλαξη του πληθυσμού από ψυχικά προβλήματα. Αυτό που διαπιστώνουμε όμως είναι ότι υπάρχει, αντιθέτως, μεγάλος περιορισμός των κονδυλίων που διατίθενται για την ψυχική υγεία.

Αντιλαμβανόμαστε, βεβαίως, την κρισιμότητα των καταστάσεων και τον αγώνα που εσείς και άλλοι συνάδελφοί σας κάνουν για να μπορέσει πάλι η χώρα να βρει τον βηματισμό της.

Θα πρέπει, ωστόσο, να επισημάνουμε ότι υπάρχει σωρεία ενδείξεων που προκύπτουν από καλής μεθοδολογίας μελέτες που συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η ΕΠΕΝ∆ΥΣΗ ΣΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ είναι ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΠΩΦΕΛΗΣ (cost-effective). Το μικρό κόστος που θα απαιτηθεί για να κρατηθεί η λειτουργία των δομών ψυχιατρικής φροντίδας σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο θα αποδώσει µακροχρονίως. Πολλαπλάσιο θα είναι το κόστος που θα απαιτηθεί για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που θα δημιουργηθούν αν τώρα δεν διατεθούν τα σχετικά μικρά ποσά που απαιτούνται για την θεραπεία των ψυχικώς ασθενών και για την πρόληψη ψυχοπαθολογίας των μελλοντικών ασθενών (που ασφαλώς θα προκύψουν αν δεν υιοθετηθεί η πολιτική που προτείνουμε).

Είμαστε στη διάθεσή σας για συνεργασία στο θέμα αυτό που το θεωρούμε κομβικής σημασίας για την υπόθεση της ψυχικής υγείας στη χώρα μας. Μπορούμε να σας διαθέσουμε την σχετική βιβλιογραφία που πιστεύουμε ότι θα σας πείσει ότι η επένδυση στην ψυχική υγεία είναι οικονομικά επωφελής (π.χ. Wahlbeck K and Mc Daid D. Actions to alleviate the Mental health impact of the economic crisis, World Psychiatry 2012, 11, 139-145, Christodoulou GN. Depression as a consequence of the Economic crisis. Packet of material for the World Mental Health Day 2012, World Federation for Mental Health, 2012, Mc Daid D, Park A-L. Investing in Mental health and Well-being: findings from the Data Prev Project. Health Promot. Int. 2011, 26 (syppl.1) I 108-139).

Μπορούμε επίσης να σας εκθέσουμε και την δική μας προσωπική μαρτυρία για την ακρίβεια των όσων υποστηρίζουμε.

Με την βεβαιότητα ότι θα θελήσετε να ασχοληθείτε με το σοβαρό αυτό θέμα εκ παραλλήλου με τα εξ’ ίσου σοβαρά θέματα που αντιμετωπίζετε στην παρούσα δύσκολη συγκυρία για την χώρα μας. Είμαστε βέβαιοι ότι ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κ. Ανδρέας Λυκουρέντζος καθώς και η Υφυπουργός κα Φωτεινή Σκοπούλη (προς τους οποίους κοινοποιούμε την παρούσα επιστολή) είναι σύμφωνοι και αλληλέγγυοι με τις παραπάνω εκτιμήσεις και θα συναινέσουν στο αίτημά μας που εκτίθεται παραπάνω.

Περιμένοντας την ανταπόκρισή σας στο αίτηµά μας.

Με τιμή

Για την Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία 

Ο Πρόεδρος, καθηγητής Ι. Γκιουζέπας

Ο Γ. Γραμματέας, Κων/νος Κόντης

Η Επιστολή της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας προς τον Υπουργό Οικονομικών κ. Γ. Στουρνάρα εδώ

Η Επιστολή της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας προς τον Υπουργό Υγείας κ. Α. Λυκουρέντζο εδώ

Η Επιστολή της Εταιρείας Προληπτικής Ψυχιατρικής προς τον Υπουργό Υγείας κ. Α. Λυκουρέντζο εδώ

  

Χ. Βαρουχάκης: Καλώ τους παλιούς φίλους να μιλήσουν!

 

Το παρακάτω κείμενο - έκκληση προς την ψυχιατρική κοινότητα (και όχι μόνο) εστάλη στο psi-action από τον κ. Χάρη Βαρουχάκη, ψυχίατρο και τ. Διευθυντή της Ιατρικής Υπηρεσίας του Ψ.Ν.Α. “Δαφνί”:

Προς τους παλιούς μου φίλους

Τους παλιούς μου φίλους καλώ. Τους καλώ να μιλήσουν. Άνθρωποι υποφέρουν, βασανίζονται και πεθαίνουν. Άνθρωποι αδύναμοι, και εγκαταλειπόμενοι που για ένα κράτος παράλυτο και μια κοινωνία έμφοβη, εν αποστάσει και περιχαρακωμένη στα ίδια, αντιμετωπίζονται ως λιγότερο άνθρωποι από τους ανθρώπους. Άνθρωποι που είχαν βρει τη φωνή τους και που την έχασαν πάλι. Άνθρωποι που είχαν βρει το δικό τους Πρόσωπο και που αποσυντίθενται ξανά σ’ ένα παχύρευστο άμορφο χυλό, ετοιμόρροπες μονάδες σε ένα πλήθος ομοίων τους. Άνθρωποι, εν ονόματι των οποίων, οι επιτηδείως διαπλεκόμενοι με όσους μπορούν να δώσουν και να πάρουν, θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα προνόμιά τους, να επεκτείνουν την κοινωνική τους προβολή και να εδραιώνουν την επαγγελματική τους ανέλιξη. Κι’ εμείς, όλο και περισσότεροι, παρατηρούμε απαθείς τα τεκταινόμενα, εγκύπτουμε εις εαυτούς και σωπαίνουμε.

Καλώ τους φίλους μου. Αλλά και όλους, όσοι διατηρούν την ιδιοκτησία της φωνής τους και δεν έχουν εκχωρήσει σε άλλους το νου και το λόγο τους. Όλους αυτούς που το χρέος δεν έπαψε να δονεί τη καρδιά τους. Τους καλώ πάλι και τους παρακαλώ να μιλήσουν. Να αρθρώσουν λόγο απλό και ξεκάθαρο και με την ένταση που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Εγώ πολλές φορές μίλησα. Με ανοικτές επιστολές και με θεσμικές παρεμβάσεις. Έγινα ήδη κουραστικός, η αισιοδοξία μου λιγοστεύει, η γραφικότητα καραδοκεί να διαβάλλει τις πράξεις μου.

Καταθέτω εδώ την τελευταία παρέμβασή μου. Είναι επιστολή μου προς την ΕΨΕ. Την έστειλα στις 7 Οκτωβρίου με την παράκληση να αναρτηθεί στην ιστοσελίδα μας και την ελπίδα ότι το Δ.Σ., με την ευκαιρία του εορτασμού της Ημέρας Ψυχικής Υγείας θα έπαιρνε θέση. Η ΕΨΕ, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, το απέφυγε. Η δε επιστολή μου αναρτήθηκε με μεγάλη καθυστέρηση στις 5 Νοεμβρίου και είναι η εξής:

Προς το Διοικητικό Συμβούλιο της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας

Θέμα: Έκκληση για παρέμβαση της ΕΨΕ

Κύριε Πρόεδρε και αγαπητοί συνάδελφοι.

Τα περιθώρια έχουν εξαντληθεί. Τους αρρώστους μας, τους συναδέλφους μας και τους συνεργάτες μας στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας απειλούν άμεσοι και μείζονες κίνδυνοι. Βιολογική εξουδετέρωση και ηθική εξουθένωση σε συνθήκες έσχατης ένδειας, ντροπής και ταπείνωσης.

Η ΕΨΕ οφείλει να παρέμβει. Και να ανταποκριθεί με επάρκεια στις υποχρεώσεις που απορρέουν από το θεσμικό της ρόλο ως κορυφαίου συλλογικού οργάνου των Ελλήνων Ψυχιάτρων. Αν δε το πράξει θα καταστεί συνυπεύθυνη για όσα απαράδεκτα συμβαίνουν και όσα χειρότερα θα ακολουθήσουν. Να βλέπουμε π.χ.: Αυτούς που σκανδαλωδώς ευνοήθηκαν από το εκάστοτε επικρατούν κομματικό κατεστημένο και το άθλιο πελατειακό κράτος, να γίνονται, με τη βοήθεια πάλι πολιτικών κομμάτων, συνομιλητές ή και τιμητές της σημερινής πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας. Την ΕΨΕ να απωθείται από την Υπουργό ή και να αυτοπεριορίζεται σε μόνο τον εκπαιδευτικό και επιστημονικό της ρόλο. Συναδέλφους μας να μετέχουν σε κόμματα που προπαγανδίζουν τη στείρωση και την ευθανασία των αρρώστων μας. Και εμείς να παρακολουθούμε απαθείς και εν αποστάσει όλα αυτά και τα άλλα πολλά που τεκταίνονται.

Οφείλει λοιπόν η ΕΨΕ να μιλήσει. Και να το πράξει με λόγο ξεκάθαρο και απλό και με την ένταση και τον τόνο που ταιριάζει στις περιστάσεις και στη βαρύτητα αυτών που διακυβεύονται.

Σας καλώ και σας παρακαλώ να παρέμβουμε. Η παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας μας δίνει μια ευκαιρία. Μια συνέντευξη Τύπου θα πρέπει να ακολουθήσει σε πολύ σύντομο χρόνο. Η Ημερίδα με θέμα τη ναζιστική βία που προτείνει ο κ. Νίκος Τζαβάρας θα πρέπει να πραγματοποιηθεί το ταχύτερο.

Δύο είναι τα θέματα άμεσης προτεραιότητας:

1. Η κατάρρευση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης και η τύχη των αρρώστων μας και των εργαζομένων στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας.
2. Οι φρικιαστικές ιδέες για στείρωση και ευθανασία ανθρώπων που προπαγανδίζει κόμμα με ισχυρή μάλιστα εκπροσώπηση στη Βουλή και στο οποίο καταγγέλλεται ότι ανήκει συνάδελφός μας.

Για το πρώτο θέμα θα πρέπει να απαιτήσουμε από την Υπουργό:

1. Να ακυρώσει αμέσως την Υπουργική Απόφαση με αριθμό Υ5β/Γ.Π./οικ 46769 με την  οποία ο κ. Μπόλαρης τρεις μέρες πριν από τις εκλογές της 6ης -5ου- 2012 ενέκρινε το «Δεκαετές πρόγραμμα ανάπτυξης μονάδων και δράσεων ψυχικής υγείας ΨΥΧΑΡΓΩΣ Γ΄ (2011-2020)».

2. Να ανασυγκροτήσει την Ομάδα Εργασίας για την αναθεώρηση του Προγράμματος ΨΥΧΑΡΓΩΣ 2011-2020., και να εντάξει σ’ αυτήν εκπροσώπους από ανεξάρτητα θεσμικά όργανα (π.χ. Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία, Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, Επιτροπή Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ψυχικά Πασχόντων, Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου).

3. Να αναθέσει σ’ αυτή την διευρυμένη Ομάδα Εργασίας και το έργο της επανεξέτασης όλων των μέχρι σήμερα εγκρίσεων σκοπιμότητας ή υλοποίησης έργων με βασικό κριτήριο το συμφέρον των ψυχικά πασχόντων πρωτίστως αλλά και το συμφέρον των εργαζόμενων στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας, δημόσιες και ιδιωτικές, που είναι απόλυτα συνυφασμένο με το συμφέρον των αρρώστων.

4. Να αναθέσει σ’ αυτή την Ομάδα Εργασίας και το έργο της αξιολόγησης των Μονάδων Ψυχικής Υγείας και επί τέλους το διαχωρισμό εκείνων που προσφέρουν ανιδιοτελώς χρήσιμο έργο από εκείνους που εμπορεύονται τους ανθρώπους και τα όνειρά τους με μόνο σκοπό την κοινωνική τους ανέλιξη και τον άκοπο ή και ιδιοτελή και παράνομο πλουτισμό τους.

Για το δεύτερο ζήτημα η ΕΨΕ πρέπει να δηλώσει ότι:

1. Τα δικαιώματα στη ζωή -και σε ό,τι με την έννοια της ζωής νοείται, σημαίνεται και συνεπάγεται- είναι κατοχυρωμένα, με σωρεία νομικών εγγράφων πανευρωπαϊκής  ισχύος, για όλους τους ανθρώπους που ζούνε στη χώρα μας, χωρίς καμιά εξαίρεση για οποιονδήποτε λόγο ή επιχείρημα επιστημονικοφανές, λογικοφανές ή άλλο.

2. Οι γιατροί επιπροσθέτως οφείλουν, σύμφωνα με τον όρκο τους και τις πανάρχαιες και πάγιες αξίες του λειτουργήματός τους, να αντιστέκονται και να μάχονται σθεναρά και ανυποχώρητα και με οποιοδήποτε προσωπικό κόστος, εναντίον κάθε απειλής ή διαφαινομένου κινδύνου αμφισβήτησης αυτών των δικαιωμάτων και βέβαια να αποβάλουν αμέσως από την κοινότητά τους κάθε γιατρό που υποστηρίζει, προπαγανδίζει, ανέχεται ή συμμετέχει σε φορείς που προβάλλουν και αναβιώνουν τις ανατριχιαστικές περί στείρωσης και ευθανασίας ανθρώπων πρακτικές της ναζιστικής θηριωδίας.

3. Καλεί όποιον έχει συγκεκριμένες και αποδείξιμες πληροφορίες που αφορούν μέλος της ΕΨΕ να τις γνωστοποιήσει επωνύμως προκειμένου να ενεργοποιηθεί η προβλεπόμενη από το Καταστατικό πειθαρχική διαδικασία.

4. Καλεί τους Ιατρικούς Συλλόγους της Χώρας να πράξουν το ίδιο.

5. Καλεί και παρακαλεί κάθε πολίτη αυτής της χώρας να μην επιτρέψει στην πικρία και την απογοήτευση του, από τα άδικα δεινά που υφίσταται, να εξουδετερώσει την ανθρωπιά του, και να μη στρέψει τη δίκαιη οργή του κατά αδύναμων και ανυπεράσπιστων συνανθρώπων.

6. Καλεί την πνευματική ηγεσία της Χώρας, τις Ενώσεις και Αρχές που υποστηρίζουν τα δικαιώματα του ανθρώπου και βέβαια όλα τα πολιτικά κόμματα εντός και εκτός Βουλής να μην εφησυχάζουν και να αντιδράσουν αμέσως στις προωθούμενες ναζιστικής έμπνευσης βδελυρές θεωρίες.

Σας ευχαριστώ

Χάρης Βαρουχάκης

...

Πέρασαν σχεδόν δύο μήνες και η ΕΨΕ συνεχίζει να μη παίρνει θέση σε μείζονα και κατεπείγοντα θέματα που της επεσήμανα και που αφορούν τους συναδέλφους μου, τους συνεργάτες μας στις Μονάδες Ψυχικής Υγείας και τους αρρώστους μας. Όσο και εάν αυτό είναι δυσάρεστο και προσωπικά οδυνηρό, δεν μπορώ πια να αμφιβάλλω ότι η ΕΨΕ, υπό την παρούσα Διοίκηση, επέλεξε να αποστασιοποιηθεί από τα φλέγοντα ζητήματα και να περιοριστεί στον ερευνητικό και εκπαιδευτικό της ρόλο. Θεωρώ ότι ο δρόμος που διάλεξε είναι λανθασμένος και επιζήμιος. Πάγια πεποίθησή μου είναι ότι εμείς οι ψυχίατροι πρέπει πρώτοι να αντισταθούμε. Και εμείς έχουμε την κύρια ηθική ευθύνη για ό,τι υφίστανται οι συνάδελφοί μας, οι συνεργάτες μας και προ παντός οι άρρωστοί μας. Και για όσα χειρότερα επίκεινται. Έκανα ό,τι μπορούσα, ίσως μάλιστα με τρόπο φορτικό και επίμονο, για να αλλάξει η ΕΨΕ τις επιλογές της. Απέτυχα. Εξακολουθώ όμως να πιστεύω ότι είναι χρέος της να το πράξει. Και θέλω να ελπίζω ότι έστω και καθυστερημένα θα ανταποκριθεί.

Δεν είναι όμως μόνο οι ψυχίατροι που πρέπει να μιλήσουν. Υπάρχουν και θεσμικά όργανα και Φυσικά ή Νομικά πρόσωπα που οφείλουν, με σεβασμό στην ιστορία τους  να πάρουνε θέση και να αντισταθούν σ’ αυτή τη κατρακύλα.

Γι’ αυτό δίνω δημοσιότητα σ’ αυτό που ζήτησα και πρότεινα στην ΕΨΕ και καλώ όλους και σας παρακαλώ: Αν συμφωνείτε μαζί μου να ενώσετε τη φωνή σας με τη δική μου. Αν διαφωνείτε να το πείτε και να το εξηγήσετε. Αν έχετε κάτι διαφορετικό να προτείνετε ή να συμπληρώσετε πέστε το. Αν κάτι άλλο σκέπτεστε να πράξετε, μη το καθυστερείτε και πάντως δημοσιοποιείστε το. Θέλω ακόμη να ελπίζω ότι δεν απέλιπαν την καρδιά και την ψυχή μας τα συναισθήματα.

Καλώ πρώτα τους φίλους μου στο Δαφνί. Αυτούς που νιώσανε στο κορμί, στη καρδιά και στο νου τους, μέσα στα λύματα και τα κόπρανα το άσυλο και πάλεψαν να το ανατρέψουν όταν οι άλλοι ομιλούσαν περί αυτού αφ’ υψηλού, πολυτελώς συνεδριάζοντες, ακκιζόμενοι και κομπορρημονούντες.

Τους φίλους στο Δρομοκαΐτειο, τα Χανιά και το Ηράκλειο και όλους τους συναδέλφους μου μέλη της ΕΨΕ.

Τους φίλους στις λεγόμενες μη κερδοσκοπικές Εταιρείες με τη παράκληση να διαχωρίσουν επί τέλους τη θέση τους και να μη συναγελάζονται με τους επιτήδειους επήλυδες στο χώρο της Ψυχικής Υγείας.

Τους φίλους νομικούς της Θεσσαλονίκης.

Το Συνήγορο του Πολίτη και τους εκεί φίλους.

Την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τους εκεί φίλους.

Την Επιτροπή Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ψυχικά Πασχόντων και τους φίλους εκεί.

Το ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Το «Αντίφωνο»

Αυτούς όλους καλώ και όποιον άλλον έχει κάτι να πει ή να πράξει για να υπερασπιστεί τους απειλούμενους με βιολογική και ηθική εξουδετέρωση ψυχικά πάσχοντες.

                                                   

Πειραιάς, 22-11-2012

Χάρης Βαρουχάκης

Πρώην Διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής

* Φωτογραφία: Gina Bold "The Complaint" (Oil on Canvas). The Other Side Gallery 

 

Επιστολή διαμαρτυρίας του Διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας του Δρομοκαϊτείου

Ο κ. Θεμ. Χαμογεωργάκης, ψυχίατρος, Διευθυντής της Ιατρικής Υπηρεσίας στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής “Δρομοκαΐτειο”, μας έστειλε την παρακάτω επιστολή που απευθύνεται στην Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία (ΕΨΕ), η οποία διαβίβασε στο “Δρομοκαΐτειο” τις πρόσφατες καταγγελίες.

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

ΑΡ.ΠΡΩΤ.:834                                                                   
Χαϊδάρι     6/12/2010

ΠΡΟΣ:
Την Ελληνική  Ψυχιατρική Εταιρεία

Απαντώντας στο έγγραφό σας σχετικά με το θέμα που έχει δημιουργηθεί τελευταία και αφορά το Ψ.Ν.Α. <<ΔΡΟΜΟΚΑΙΤΕΙΟ>> και τα όσα δυσφημιστικά και κατάφορα άδικα για την εικόνα του διακινούνται, σας γνωρίζω τα εξής:

Σαν Διευθυντής ιατρικής Υπηρεσίας αλλά και σαν εργαζόμενος στο Νοσοκομείο 30 χρόνια και έχοντας βιώσει την όποια μεταρρύθμιση και μετεξέλιξη αυτό το διάστημα, αισθάνομαι θλίψη, αγανάκτηση και θυμό και πιστεύω ότι διερμηνεύω τα αισθήματα της πλειοψηφίας των εργαζομένων, γιατί, κάποιες διενέξεις και αντιδικίες εξελίχθηκαν τελικά σε κακοήθειες, τραυματίζοντας βάναυσα την εικόνα του Νοσοκομείου και προσβάλλοντας τους εργαζομένους αλλά και τους ασθενείς τους οποίους υποτίθεται βοηθούν και προστατεύουν με αυτές τις ενέργειες;

Παρακολουθώντας τα συμβάντα βλέπω διάφορες αντιλήψεις ή ιδεολογικού τύπου σκοπιμότητες να γίνονται κυρίαρχα, αδιαφορώντας για τα καθημερινά προβλήματα των εργαζομένων που προσπαθούν να ανταπεξέρχονται στα δύσκολα κατά κανόνα περιστατικά και συχνά στις ιδιομορφίες των συγγενών, τις απειλές των δικαστικών λειτουργών και την αδιαφορία διαχρονικά του Υπουργείου. Και όλα αυτά με υποχρηματοδότηση και τεράστιες ελλείψεις προσωπικού σε όλες τις ειδικότητες. Δεν υπεισέρχομαι σε λεπτομέρειες για ένθεν και ένθεν κατηγορίες (αυταρχική συμπεριφορά ή συμπεριφορές που δεν συνάδουν ή πειθαρχικά κολάσιμες κλπ.), γιατί η ζημιά δεν προέρχεται από αυτά που θα έπρεπε να επιλυθούν εντός.

Το μεγάλο πρόβλημα με απρόβλεπτες συνέπειες για τους ασθενείς, τους συγγενείς και τους εργαζόμενους, προέρχεται από τους διάφορους επώνυμους επιστήμονες που προσυπογράφουν αβασάνιστα κείμενα χωρίς καμιά σφαιρική ενημέρωση και γνώση, εκθέτοντας τους εαυτούς τους, αλλά και βαθαίνοντας την κρίση και επιδεινώνοντας τα προβλήματα του Νοσοκομείου.

Σκοπός της επιστολής μου είναι να σας ενημερώσω αλλά και να διαμαρτυρηθώ για τη συμπεριφορά ποικιλλόνυμων επιστημόνων που ορισμένοι είναι μέλη σας και όχι να επιμερήσω ευθύνες κατηγορώντας ή υπερασπιζόμενος τις δύο πλευρές καθότι δεν είμαι ούτε αρμόδιος, ούτε αλάθητος.

Ερχόμενος ειδικότερα στην επιστολή του συναδέλφου κ. Στυλιανίδη που κάνει κριτική εκ του μακρόθεν σημειώνω τα εξής:

1) Ο τρόπος που αναφέρετε στο <<Κληροδότημα>> είναι τελείως απαξιωτικός ωσάν να είναι η μαύρη τρύπα που σπαταλώνται τα εκατομμύρια του Κράτους και ξεχνά ή δεν γνωρίζει ότι το Δρομοκαϊτειο με υποπολλαπλάσια χρηματοδότηση και προσωπικό προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες και σηκώνει δυσανάλογα μεγάλο φορτίο της ψυχιατρικής περίθαλψης.

2) Οι χαρακτηρισμοί (Μεσαίωνας, αναχρονιστικές αντιλήψεις, ασυλικό βάραθρο και άλλα βαρύγδουπα) πέραν του ότι είναι άδικοι και παραπλανητικοί όταν χρησιμοποιούνται από επιστήμονες κύρους είναι άκρως επικίνδυνοι και προκαλούν τεράστια προβλήματα χωρίς να βοηθούν σε τίποτα.

3) Η μέριμνα για την επιβίωση αν όχι την επέκταση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης έχει να κάνει με την πολιτική του Υπουργείου και όχι με το Δρομοκαϊτειο από το οποίο απομυζούν πόρους και προσωπικό από το λιγοστό που υπάρχει στο Νοσοκομείο.

4) Την μεταφορά των Εξωτερικών Ιατρείων επέβαλλαν λόγοι ασφαλείας του προσωπικού που εργαζόταν εκεί, το οποίο επανειλημμένα τον τελευταίο καιρό είχε γίνει στόχος ύβρεων, απειλών και επιθέσεων δυσκολεύοντας έντονα τη λειτουργία του και δεν ήταν αυθαίρετη διοικητική πράξη.

5) Η μεταφορά ολίγων ασθενών σε ενδονοσοκομειακούς ξενώνες και χρόνια τμήματα έγινε με συναίνεση επιστημονικών οργάνων με στόχο την απελευθέρωση κλινών και την εξυπηρέτηση της γενικής εφημερίας -δεδομένου ότι στο Νοσοκομείο μας προσέρχονται ή αποστέλλονται από ομοειδή Νοσοκομεία περιστατικά δύσκολα ή ανεπιθύμητα ή προνοιακά τα οποία μαζί με τους ασθενείς του ποινικού κώδικα (άρθρο 69) γεμίζουν τις κλίνες των Οξέων Τμημάτων και έπρεπε να εξυπηρετηθεί η εφημερία γιατί δεν είναι στην πρακτική του Δρομοκαϊτείου να πετάει ασθενείς στο δρόμο χωρίς καμία πρόνοια.

6) Δεν γνωρίζω να υπάρχει κάποιο πρόβλημα στην εξυπηρέτηση των απόρων ή των μεταναστών.

Το <<ΔΡΟΜΟΚΑΙΤΕΙΟ>> προσέφερε και συνεχίζει σε χαλεπούς καιρούς να προσφέρει μεγάλες υπηρεσίες στην ψυχιατρική περίθαλψη. Οι εργαζόμενοι μοχθούν μέσα σε δύσκολες συνθήκες να ανταποκριθούν και συχνά σύρονται στα δικαστήρια για παραλείψεις και αβλεψίες άλλων ή υπερκείμενων αρχών και δεν είναι το καλύτερο να απαξιώνονται με αυτόν τον τρόπο.

Επιλέξαμε να είμαστε ψυχιατρικό Νοσοκομείο <<Ανοικτών θυρών>> μη έχοντας κανένα κλειστό τμήμα  κάτι που προσθέτει προβλήματα και αγωνία στο Προσωπικό και περιμέναμε από επιστήμονες με πρόσβαση και στη κεντρική Διοίκηση να ψέξουν το Υπουργείο για τη διαχρονική αδιαφορία του και όχι να επιδεινώνουν τα προβλήματα.

Ευχαριστώ και ζητώ συγγνώμη για το ύφος.

Ο Δ/ΝΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ

ΘΕΜ. ΧΑΜΟΓΕΩΡΓΑΚΗΣ

    

Διαβάστε:

α) την απάντηση του Προέδρου του Δρομοκαϊτείου προς το υπουργείο Υγείας εδώ

β) τα παρακάτω κείμενα καταγγελίας:
Οικονομική κρίση ή ηθική αποδόμηση;
Καταγγελίες διοικητικών πρακτικών Ψ.Ν.Α. Δρομοκαϊτείου
Ανοικτή επιστολή - Κείμενο καταγγελίας για το Δρομοκαϊτειο

γ) την ανάρτηση (με συνεχή ενημέρωση): Τι συμβαίνει στο Δρομοκαΐτειο;

Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και Ενδιάμεσες Δομές

Τα συμπεράσματα της Ημερίδας: "Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και Ενδιάμεσες Δομές", που δημοσιεύθηκαν στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας στις 14/4/2009.

Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και Ενδιάμεσες Δομές

Ημερίδα, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, 27/2/2009

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ και ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

Ο Πρόεδρος της Ε.Ψ.Ε Ν. Τζαβάρας κηρύσσοντας την έναρξη της ημερίδας έκανε τις εξής εισαγωγικές παρατηρήσεις:

Η σημερινή εκδήλωση είναι μία εκδήλωση αλληλεγγύης:

· για τους ψυχικά νοσούντες, για εκείνους τους συμπολίτες μας των οποίων το άλγος και το ψυχικό καθεστώς τους αφαιρεί πολλές φορές εκείνον τον απαραίτητο υποκειμενικό δυναμισμό για να αναλάβουν μόνοι ρόλους διεκδίκησης. Αυτό είναι κάτι που δεν επιτρέπεται να αγνοείται από τους κοινωνικούς και πολιτικούς φορείς από τις αποφάσεις των οποίων εξαρτάται η πορεία της ασθένειάς των, η αναμενόμενη επανένταξή τους στην κοινωνική πραγματικότητα, η ενδεδειγμένη ανταπόκριση στις οικονομικές τους ανάγκες, η αξιοπρέπεια της ύπαρξής των.

· για τους εργαζομένους στις απειλούμενες μονάδες των οποίων η χρηματοδότηση γίνεται ολοένα και πιο επισφαλής. Πέραν από τις τραγικές επιπτώσεις της επερχόμενης ανεργίας που πλήττει άτομα με ένα υψηλό αίσθημα ευθύνης απέναντι σε συνανθρώπους τους, η αβεβαιότητα, η δική τους υλική ανασφάλεια που συνυφαίνεται με τη μειωμένη ατομική αντοχή αποτελούν ιδιαίτερα επιβαρυντικές αντίξοες συνθήκες για την συνεχιζόμενη παροχή των θεραπευτικών τους υπηρεσιών. Σ’ όλους μας είναι γνωστές οι παραμορφώσεις που συντελούνται στο ευαίσθητο πλέγμα των σχέσεων ανάμεσα στους θεραπευτές – νοσηλεύτριες και νοσηλευτές, κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχιάτρους – και στους ψυχικά πάσχοντες όταν διατρέχει τις θεραπευτικές κοινότητες ο φόβος της οριστικής ή παροδικής αναστολής της λειτουργίας των.

· για την ίδια την προοπτική της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης η οποία εξαγγέλλει μεταπολεμικά την επικράτηση μιας διαφορετικής συνολικής αντίληψης για τους επί αιώνες αποκλεισμένους ψυχικά πάσχοντες στην βαρβαρότητα των ασύλων. Μιας διαφορετικής αντίληψης για τις ψυχοπαθολογικές εκφάνσεις της ανθρώπινης υποκειμενικότητας οι οποίες αναγνωρίζονται ολοένα και περισσότερο ως ένας κοινός τόπος όλων των ανθρώπων. Η χειραφέτηση υπό την γενική έννοια του όρου των ψυχικά ασθενών, των ψυχικά ευάλωτων, η αναγνώριση των δικαιωμάτων τους αποτελεί έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους των σημερινών δημοκρατιών την λυδία λίθο στην οποία δοκιμάζεται η ανθρωπιστική τους αξιοπιστία.

Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν δύο Τράπεζες: Η πρώτη με συμμετοχή των Γ. Καπρίνη, Κ. Κόντη, Β. Μαυρέα, Π. Σακελλαρόπουλου και Στ. Στυλιαννίδη και Συντονιστή τον Α. Ραμπαβίλα και η δεύτερη με συμμετοχή των Δ. Γεωργιάδη, Κ. Μάτσα, Ε. Σουμάκη, Βλ. Τομαρά και Λ. Χαλκούση και συντονιστή τον Ν. Ζηλίκη.

Λόγω ελλείψεως χρόνου οι Χ. Βαρουχάκης, Δ. Πλουμπίδης και Ν. Τζαβάρας δεν μπόρεσαν να εκθέσουν τα συμπεράσματα και τις προσωπικές παρατηρήσεις τους όπως είχε προγραμματιστεί. Το κείμενο που ακολουθεί καλύπτει αυτό το κενό.

Α. Συμπεράσματα

1. Γενικό συμπέρασμα

Με μόνη εξαίρεση την ομιλία του κ. Κόντη που παρουσίασε μια περισσότερο αισιόδοξη και ενθαρρυντική εικόνα για τις ενδιάμεσες δομές που λειτουργούν με ευθύνη του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής και την εν γένει πορεία της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης , το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει από τις παρουσιάσεις των άλλων περισσοτέρων ομιλητών και την συζήτηση που ακολούθησε είναι ότι η πορεία της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης συναντά πολλά, σοβαρά και δισεπίλυτα προβλήματα. Ειδικότερα μάλιστα οι ενδιάμεσες δομές και οι λοιπές μη νοσοκομειακές Μονάδες Ψυχικής Υγείας που λειτουργούν από Ν.Π.Ι.Δ. μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα διέρχονται περίοδο μεγάλης κρίσης, λόγω κυρίως άτακτης και ανεπαρκούς χρηματοδότησης - με προφανή τον κίνδυνο σοβαρών επιπτώσεων στους ασθενείς που εξυπηρετούν.

2. Επί μέρους συμπεράσματα

2.1. Από τον κ. Κόντη επισημάνθηκαν ως θετικά στοιχεία και ενθαρρυντικά αποτελέσματα των προσπαθειών για τη Ψυχιατρική μεταρρύθμιση κυρίως τα εξής:
Τέθηκαν σε εφαρμογή νέες θεραπευτικές μέθοδοι (οικογενειακή θεραπεία, συστημική κ.α.)
Αναγνωρίστηκε η απόλυτη ανάγκη ύπαρξης της θεραπευτικής ομάδας
Η οργάνωση των Τομέων Ψυχικής Υγείας
Η συνολική μείωση του αριθμού των ασθενών του Ψ.Ν.Α και του Δρομοκαϊτείου, η μείωση του αριθμού των εντός του Νοσοκομείου νοσηλευομένων με αντίστοιχη αύξηση των διαβιούντων σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές.
Η οργάνωση εργασιακών δομών ( Κοίσπε, καφενείο κ.τ.λ.)
Η οργάνωση κοινωνικών δραστηριοτήτων (εκδρομές, θεατρικές παραστάσεις κ.τ.λ.)

2.2. Η εικόνα που παρουσίασαν οι άλλοι συμμετέχοντες ήταν σαφώς αρνητικότερη και κυμαινόταν ανάμεσα σε μια ισχυρή επιφύλαξη μέχρι και την πλήρη απογοήτευση ή ακόμη και την έντονη ανησυχία όχι μόνο για τον κίνδυνο στασιμότητας και αποτελμάτωσης των μέχρι τώρα θετικών επιτευγμάτων αλλά και για τον κίνδυνο οπισθοδρόμησης στις εντελώς απαράδεκτες καταστάσεις του παρελθόντος.

Ως οι κύριες αιτίες αυτής της εξέλιξης επισημάνθηκαν οι εξής:

Δυσλειτουργία, υπολειτουργία ή πλήρης αναστολή της λειτουργίας των δομών
Οι πράξεις και οι παραλείψεις της Πολιτείας διαχρονικά. Όλοι σχεδόν οι συμμετέχοντες επεσήμαναν τις ευθύνες της με λιγότερο ή περισσότερο σκληρές εκφράσεις (Σήμερα ο κυριότερος εχθρός της μεταρρύθμισης είναι η ίδια η Πολιτεία… που απορημένη δείχνει να αναλογίζεται αν έκανε καλά που άφησε να της ξεφύγει ο έλεγχος που μέσα από τη λειτουργία των ασύλων, μπορούσε να επιβάλει… κινδυνεύουμε με πλήρη καταστροφή των θετικών βημάτων που έχουν γίνει μέχρι σήμερα …Μείζον έλλειμμα εμπιστοσύνης μεταξύ Υπουργείου και φορέων που υλοποιούν τη μεταρρύθμιση).
Η απουσία αξιόπιστου κεντρικού σχεδιασμού και η συνεπήςκαι σταθερή προσπάθεια υλοποίησής του (Βρισκόμαστε σε κατάσταση χάους χωρίς κανένα ουσιαστικό προγραμματισμό)
Η απουσία επιδημιολογικών μελετών και μελετών αξιολόγησης των υπηρεσιών.
Το ότι η γνώμη των χρηστών εξακολουθεί να μη λαμβάνεται υπόψη
Το ότι η πλειονότητα των δομών είναι «τελικού» τύπου.
Η θεσμοθετημένη από πολλών ετών «Τομεοποίηση» εξακολουθεί να παραμένει χωρίς ουσιαστική εφαρμογή.
Η αγνόηση και έλλειψη συνεργασίας του Υπουργείου με σημαντικούς φορείς υλοποίησης της μεταρρύθμισης και έγκυρα θεσμικά όργανα (Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρεία κ.τ.λ.) κατά το σχεδιασμό και την εφαρμογή των αποφάσεων
Η επικέντρωση των προσπαθειών στην τριτοβάθμια περίθαλψη χωρίς να προηγηθεί η δημιουργία των αναγκαίων δομών πρωτοβάθμιας περίθαλψης (Κέντρα Ψυχικής Υγείας κ.τ.λ.)
Το μεγάλο χάσμα μεταξύ διακηρύξεων και υλοποίησής τους.
Το ότι η ασυλιακή νοοτροπία και πρακτική δεν έχει πλήρως υποχωρήσει.
Η αυξανόμενη τάση να αποδίδεται ψυχοπαθολογική δυναμική σε συνήθη κοινωνικά προβλήματα
Η πρωτοκαθεδρία του οικονομικού κόστους και της διαχειριστικής λογικής σε βάρος της ποιότητας της ζωής του ατόμου που ασθενεί.
Οι δεδομένες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες που καθιστούν ουτοπική την προσδοκία επανένταξης των ψυχικά πασχόντων μέσω επιδιωκόμενων νέας μορφής εργασιακών σχέσεων στον κοινωνικό βίο.
Η ανεπαρκής και άτακτη εκπλήρωση από το Υπουργείο ανειλημμένων οικονομικών υποχρεώσεων. Από τους συμμετέχοντες εκπροσώπους των Ν.Π.Ι.Δ. αναφέρθηκαν συγκεκριμένα παραδείγματα (Αγωγές εξώσεων από ιδιοκτήτες στεγαστικών δομών, αγωγές εργαζομένων, αδυναμία ανταπόκρισης ακόμη και στα πιο στοιχειώδη έξοδα λειτουργίας, παραιτήσεις ή απολύσεις έμπειρου προσωπικού, δυσβάστακτα χρέη και πρόστιμα προς το Ι.Κ.Α, δικαστικές εμπλοκές και ταλαιπωρίες των φορέων, ανεπίτρεπτη γενικώς και αορίστως δυσφήμηση φορέων από την ίδια την Πολιτεία κ.τ.λ.) . Επίσης από τον Πρόεδρο της Ειδικής Επιτροπής Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές και από άλλους επισημάνθηκαν οι πολύ δυσάρεστες συνέπειες αυτής της πρακτικής του Υπουργείου και κυρίως:

-Πλημμελής φροντίδα, παρατεινόμενο στρες-υπό καθεστώς αβεβαιότητος και ανασφάλειας - των ενοίκων με αύξηση του κινδύνου υποτροπών και επανόδου στα ψυχιατρεία.
-Εγκατάλειψη μεγάλων ομάδων του πληθυσμού (παιδιά και έφηβοι) εκτός θεραπείας και φροντίδας (Στο χώρο των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων δεν είναι σωστό να μιλάμε για ψυχιατρική Μεταρρύθμιση αλλά για την ανάγκη εγκατάστασης ενός συστήματος εκ του μη όντος).

3. Οι προβληματισμοί και οι προτάσεις που διατυπώθηκαν

Οι συμμετέχοντες εξέθεσαν τους προβληματισμούς τους και τις ανησυχίες τους για την περαιτέρω πορεία της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης και διατύπωσαν τις προτάσεις τους:

Βασικά ερωτήματα που τέθηκαν ήταν:
Είναι εφικτή και ρεαλιστική η άποψη για το κλείσιμο όλων των Ψυχιατρείων;
Είναι δυνατόν το βάρος των δραστηριοτήτων τους να το επωμισθούν οι Ψυχιατρικοί τομείς των Γενικών Νοσοκομείων;
Οι δομές που έχουν δημιουργηθεί, μέχρι πότε θα λειτουργούν και με ποιο καθεστώς;
Οι εταιρείες θα έχουν τη δυνατότητα να λειτουργούν συνεχώς ή ιδρύθηκαν για να λειτουργούν ευκαιριακά;
Οι δαπάνες που γίνονται μεγαλύτερες θα είναι δυνατόν να καλύπτονται από το κράτος;
Τι θα γίνουν οι νεοχρόνιοι;

Βασικοί κίνδυνοι που επισημάνθηκαν ήταν:

Ανευθυνότητα και άγνοια θεμελιωδών προβλημάτων εκ μέρους των κρατικών υπηρεσιών, ως συνέπεια πολλές φορές της απουσίας ενός ευρύτερου διαλόγου ανάμεσα στο υπεύθυνο υπουργείο και τους φορείς ψυχιατρικής ευθύνης.

Ο επανερχόμενος Ασυλοκεντρισμός ως πρακτική και ιδεολογία εξαιτίας της παράκαμψης των μεταρρυθμιστικών προοπτικών. Η ασυλοποίηση δεν αφορά μόνον το μέγεθος των ιδρυμάτων, και γίνεται εμφανέστερος ο κίνδυνος του Νεοϊδρυματισμού.

Απουσία τομεοποίησης ως απαραίτητης προϋπόθεσης για την στήριξη της μεταρρύθμισης και παράλληλα της έγκαιρης διαπίστωσης των αδυναμιών της.

Θεραπευτικός ακτιβισμός ως συνέπεια μιας μη επαρκούς κλινικής εκπαίδευσης πολλών στελεχών για την οποία απαιτείται επίσης ένας εξακολουθητικός σχεδιασμός.

Ασυνέχεια στη φροντίδα η οποία συνυπάρχει με την Ασυνέχεια στην χρηματοδότηση.

Τεράστια αύξηση των αναγκαστικών νοσηλειών με άμεσες επιπτώσεις στην ποιότητα της παρεχόμενης θεραπείας εντός ψυχιατρικών δομών που ασφυκτιούν από το πλήθος των ασθενών.

Βασικές ανάγκες που διατυπώθηκαν ήταν:

Στήριξη θεσμικού, διοικητικού, οικονομικού, εποπτικού πλαισίου.

Επαναδιαπραγμάτευση των όρων συνεργασίας Πολιτείας και εμπλεκομένων φορέων

Ουσιαστική λειτουργία των τομέων

Η δημιουργία και λειτουργία ενός ικανοποιητικού δικτύου υπηρεσιών στο χώρο της Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων να καταστεί προτεραιότητα για τη χώρα μας

Αντιπροσώπευση των χρηστών και των οικογενειών τους στα κέντρα λήψης και υλοποίησης των αποφάσεων.

Αξιολόγηση με υιοθέτηση κοινών κριτηρίων.

Υλοποίηση πιλοτικών προγραμμάτων

Με ευθύνη της Ε.Ψ.Ε επιστημονική και ερευνητική τεκμηρίωση της επικρατούσας κατάστασης

Διοίκηση του τομέα όχι από Επιτροπές αλλά από υπεύθυνη Διοίκηση με ουσιαστικές αρμοδιότητες .

Β. Παρατηρήσεις και προτάσεις

Οι Χάρης Βαρουχάκης, Δημήτρης Πλουμπίδης και Νίκος Τζαβάρας συνοψίζοντας όσα ελέχθησαν, σε συνδυασμό με τις δικές τους απόψεις, παρατηρούν τα εξής.

Η μείζων ψυχοπαθολογία, δηλαδή μορφές επώδυνης αποκλίνουσας συμπεριφοράς, συνεπάγεται - τόσο για τους ίδιους τους πάσχοντες όσο και το ευρύτερο περιβάλλον τους - βαρύ υλικό και ηθικό κόστος, στο οποίο σε αρκετές περιπτώσεις οι συγγενείς, φίλοι, κοινωνικός περίγυρος ακόμη και οι θεραπευτές αδυνατούν να ανταποκριθούν, διαχειριζόμενοι τις πολλαπλές επιπτώσεις του. Στις περιπτώσεις αυτές ο ψυχικά πάσχων πάντοτε κινδυνεύει να μείνει τελικά μόνος και αβοήθητος. Το γεγονός αυτό δημιουργεί την υποχρέωση στο σύγχρονο κράτος – το οποίο έχει υιοθετήσει τις βασικές αρχές υπέρ των δικαιωμάτων των ψυχικά αδύναμων όπως έχουν επικρατήσει μεταπολεμικώς στις δημοκρατικές κοινωνίες - να οργανώσει υψηλού επιπέδου Δημόσιες Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας καθώς και να ασκεί αυστηρό και συστηματικό έλεγχο της ποιότητας των υπηρεσιών οι οποίες εξελισσόμενες ποιοτικά εξασφαλίζονται διαχρονικά.

1. Η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση απειλείται από μείζονες κινδύνους. Τα θετικά αποτελέσματα είναι λιγότερα από όσα περιμέναμε., οι πόροι που διατίθενται δεν διακρίνονται από την απαραίτητη συνέχεια, τα λάθη που σημειώνονται δεν οδηγούν στην υπέρβασή τους ενώ αντιθέτως παρά την ασκούμενη κριτική διαιωνίζονται επαναλαμβανόμενα. Παράλληλα δεν αναγνωρίζονται και δεν προωθούνται εκείνες οι θετικές πρακτικές που έχουν επιτευχθεί και θα μπορούσαν να συμβάλουν στην προοδευτική βελτίωση.

2. Μείζον και διαχρονικό, μόνιμο πρόβλημα είναι η έλλειψη αξιόπιστου σχεδιασμού και ομαλής συνεργασίας μεταξύ εκείνων που αποφασίζουν και εκείνων που υλοποιούν τις αποφάσεις.

3. Μείζον και επίσης διαχρονικό πρόβλημα είναι η μη εφαρμογή από την πολιτεία μηχανισμών ποιοτικού και διαχειριστικού ελέγχου των ΝΠΙΔ, τα οποία θα φέρουν την απαραίτητη διαφάνεια.

Η πραγματοποίηση του υπόλοιπου προγράμματος «Ψυχαργώ» και οποιουδήποτε άλλου προγράμματος πρέπει να στηρίξει εκείνες τις επείγουσες διαρθρωτικές αλλαγές στο πλαίσιο του κεντρικού σχεδιασμού για ζητήματα ψυχικής υγείας του πληθυσμού. Η ΕΨΕ δηλώνει την διαθεσιμότητα της σε αυτή την διαδικασία, η οποία θα πρέπει να περιλάβει μια ευρεία διαβούλευση των επαγγελματιών ψυχικής υγείας.

Για την οποιαδήποτε αναθεώρηση του Προγράμματος «Ψυχαργώ» επομένως θα πρέπει οπωσδήποτε να ληφθούν υπόψη:

1. Ότι πρέπει να αποτυπωθεί το ταχύτερο και αξιόπιστα η υπάρχουσα κατάσταση.

Είναι προς τούτο απολύτως απαραίτητη και άμεσης προτεραιότητας η συγκέντρωση και επεξεργασία των αναγκαίων επιδημιολογικών στοιχείων που εγγυώνται την ασφαλή προώθηση των μεταβολών. Μόνο έτσι θα μπορούσε να απαντηθεί πέρα από τις οποιεσδήποτε προκαταλήψεις και αγκυλωτικές ιδεοληψίες το ερώτημα για το ποια προβλήματα επέλυσε η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση - στο βαθμό και με τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν έως τώρα – όπως και ποια άλλα ενδεχομένως δημιούργησε (π.χ. υπέρμετρη ψυχιατρικοποίηση δυσάρεστων ψυχικών καταστάσεων της καθημερινής ζωής ή συνήθων προβλημάτων ανθρωπίνων σχέσεων, άσκοπη αύξηση της ζήτησης ψυχιατρικών υπηρεσιών κ.α.)

Είναι επίσης απαραίτητη η καταγραφή όλων των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας που λειτουργούν επαρκώς, εκείνων που έχουν ελλείψεις, των κτιριακών υποδομών που έχουν κατασκευαστεί αλλά παραμένουν ανενεργές, του αναγκαίου προσωπικού για να λειτουργήσουν, των υποδομών που έχουν προβλεφθεί αλλά δεν έχουν κατασκευαστεί ακόμη και του σταδίου που βρίσκονται.

Θα πρέπει να αξιολογηθεί από ανεξάρτητο όργανο ο τρόπος λειτουργίας των διαφόρων μονάδων όπως λ.χ. των οικοτροφείων ώστε να προκύψει εκείνη η διαφάνεια που αναδεικνύει την σημασία τους και παράλληλα ελαχιστοποιεί τις προστριβές με τις κρατικές υπηρεσίες εποπτείας του έργου των.

Θα πρέπει μετά την καταγραφή των εν γένει ελλείψεων να επισημανθούν και να καλυφθούν τα κενά που υπάρχουν στο θεσμικό πλαίσιο ώστε να προκύψουν νέες διαρθρωτικές παρεμβάσεις.

Ιδιαιτέρως θα πρέπει να ολοκληρωθεί η τομεοποίηση με αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο των Τ.Ε.Ψ.Υ. και των Τομέων, ώστε να γίνει δυνατή η συν-λειτουργία των μονάδων που τους απαρτίζουν. Είναι απαραίτητη η ονομαστική, ανά διευθυντή, κατανομή των 10-20 κλινών που παρέχουν τα μεγάλα ψυχιατρικά νοσοκομεία σε κάθε τομέα, ώστε να προσωποποιηθεί η συνεργασία των συναδέλφων από τα διάφορα νοσοκομεία, σε κάθε τομέα. Επίσης η σύγκλιση από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης συσκέψεων των υπευθύνων των Τομέων ώστε να συζητηθούν οι απαραίτητες θεσμικές αλλαγές.

2. Ότι η επιστημονική κοινότητα δεν φαίνεται να έχει ευρέως αποδεκτή απάντηση στο ερώτημα εάν πρέπει ή δεν πρέπει να υπάρχουν ειδικά ψυχιατρικά Νοσοκομεία (όπως άλλωστε συμβαίνει και για άλλες ιατρικές ειδικότητες π.χ. αντικαρκινικά, ορθοπεδικά, πνευμονολογικά νοσοκομεία). Θα πρέπει λοιπόν η περαιτέρω πολιτική και πρακτική της Κυβέρνησης να λάβει σοβαρά υπόψη τις απόψεις που τυγχάνουν ευρείας συναίνεσης και αποδοχής.

Ζητήματα στα οποία συμφωνούν οι περισσότεροι είναι:

Η πλήρης κατάργηση και μάλιστα όλων των ψυχιατρείων, ενώ παραμένει ως μεσοπρόθεσμος στόχος, δεν είναι εφικτή στο εγγύς μέλλον, υπό τις παρούσες συνθήκες.

Η επιστροφή στο άθλιο καθεστώς των παλαιών ασύλων είναι απολύτως απαράδεκτη. Οι βελτιώσεις που επιτεύχθηκαν πρέπει να κατοχυρωθούν, να αντιμετωπιστούν όμως με σοβαρότητα τα τυχόν προκύψαντα παράπλευρα προβλήματα.

Πριν από την οποιαδήποτε περαιτέρω συρρίκνωση των Ψυχιατρείων πρέπει να προβλεφθεί και να προηγηθεί η οργάνωση και η επαρκής λειτουργία των Μονάδων Ψυχικής Υγείας που θα αναλάβουν το αντίστοιχο έργο αποασυλοποίησης και κοινωνικής επανένταξης.

3. Δεν είναι ούτε κατά προσέγγιση γνωστός ο αριθμός των κλινών που χρειάζονται για να καλύψουν την ενδονοσοκομειακή νοσηλεία ασθενών, σε κάποια φάση της νόσου. Ο αριθμός αυτός όμως εξαρτάται, σε μεγάλο βαθμό, από την επαρκή λειτουργία του «ιθμού» των εξωνοσοκομειακών Μονάδων Ψυχικής Υγείας. Αυτό αφορά κυρίως την αρχική φροντίδα των ασθενών, αλλά και την συνέχιση της φροντίδας τους αμέσως με το πέρας της ενδονοσοκομειακής νοσηλείας τους.

Είναι απολύτως αναγκαία λοιπόν και επείγουσα η συγκέντρωση και η επιδημιολογική επεξεργασία των στοιχείων για να προσδιορίσουμε αυτούς τους αριθμούς και για να δώσουμε αξιόπιστη απάντηση σε πολλά ερωτήματα. Η πιλοτική λειτουργία σε ένα τομέα (ή και περισσότερους) μιας ουσιαστικής και επαρκούς - επιστημονικά, λειτουργικά και διοικητικά- διασύνδεσης του συνόλου των ψυχιατρικών υπηρεσιών που τον απαρτίζουν με στόχο την κάλυψη όλων των αντιστοίχων αναγκών των κατοίκων της περιοχής ευθύνης του, θα έδινε πολύτιμα στοιχεία για τον επιδιωκόμενο ευρύτερο σχεδιασμό.

Χάρης Βαρουχάκης, Δημήτρης Πλουμπίδης, Νίκος Τζαβάρας